บทที่ 461 ทำให้เขาไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นชาย
เย่อวี๋หรานทราบว่าอีกฝ่ายมาเพื่อเหตุใด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงรับน้ำใจของอีกฝ่ายไว้
ย่าของลี่ฮวารั้งอยู่เพียงไม่นานก็จากไป
ผู้มากประสบการณ์มักเจ้าเล่ห์ไหลลื่น ทราบว่าการประจบคนอื่นนั้นไม่อาจใจร้อน จี้ถึงจุดแล้วหยุดมือเป็นดีที่สุด
นางเพิ่งจากไป หลี่ซื่อก็วิ่งกลับมาอย่างอดรนทนไม่ไหว ถามอย่างสงสัยว่า “ท่านแม่ ย่าของลี่ฮวามาเรือนพวกเราทำไมหรือเจ้าคะ?”
“เจ้าไม่ได้ถาม?” เย่อวี๋หรานลูบชายแขนเสื้อพลางเอ่ยถาม
หลี่ซื่อส่ายหน้า “ข้าจะถามได้อย่างไรเจ้าคะ มาเยือนเรือนเราครั้งแรก เป็นแขกแปลกหน้าดี ๆ นี่เอง เห็นได้ชัดว่ามีธุระ ทั้งยังพูดว่ามาหาท่านแม่ ข้าเดาว่าถึงข้าจะถาม ย่าของลี่ฮวาก็ไม่แน่ว่าจะตอบ”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าข้าจะตอบ?”
หลี่ซื่อสะอึก จริงด้วย ตอนนี้ท่านแม่ยังมีโทสะ นางทำเช่นนี้มิเท่ากับหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ?
“พอได้แล้ว นางมาพูดเรื่องแม่ม่ายฉิน” เย่อวี๋หรานตอบ “แม่ม่ายฉินถูกเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสขังเอาไว้ นางมาส่งข่าวว่าตอนนี้แม่ม่ายฉินถูกส่งกลับเรือนไปแล้ว…”
ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ หลี่ซื่อก็ร้อนใจเสียแล้ว จึงกล่าวอย่างตกใจว่า “หา?! ให้กลับไปทั้งอย่างนี้หรือ ท่านแม่ นางหน้าไม่อายถึงเพียงนี้ ไม่ลงโทษอะไรก็ส่งนางกลับไปทั้งอย่างนี้หรือเจ้าคะ?”
“ข้ายังพูดไม่จบ” เย่อวี๋หรานหน้านิ่ง
หลี่ซื่อรีบกล่าวว่า “ท่านพูดต่อเลยเ
