จ้าค่ะ”
“เด็กในท้องไม่อยู่แล้ว” พูดจบ เย่อวี๋หรานก็กลับเข้าไปในห้องโดยไม่สนใจหลี่ซื่ออีก
หลี่ซื่อแตกตื่นตกใจ แต่ในไม่ช้าก็ได้สติคืนมา ใช่แล้ว เด็กในท้องแม่ม่ายฉินเดิมทีก็ไม่รู้ว่ามาได้อย่างไร เก็บเอาไว้มีแต่จะเป็นภัย แท้งไปก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ?
เมื่อไม่เห็นเงาแม่สามีอีก นางจึงกลับไปที่เรือนหลังเก่าเพื่อแจ้งข่าวแก่คนอื่น ๆ
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อต่างห้อมล้อมเข้ามา
“ไม่มีแล้วจริง ๆ?” หลิวซื่อออกจะไม่เชื่อถือ “แม่ม่ายฉินมาโวยวายถึงเรือนพวกเราแล้ว นางจะยอมให้เอาเด็กออกง่าย ๆ หรือ?”
นางรู้สึกว่าเรื่องราวไม่ได้เรียบง่ายปานนั้น
“เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร นี่ก็เพราะมีคนมาแจ้งข่าวกับท่านแม่แล้วไม่ใช่หรือ ในเมื่อมาบอกท่านแม่ แสดงว่าเรื่องนี้เป็นไปได้มากกว่าคงเป็นเรื่องจริง” หลี่ซื่อกล่าว
“พวกเจ้าว่าท่านพ่อรู้เรื่องไหม?” หลิวซื่อถาม
ชั่วขณะนั้นกลับไม่มีใครเอ่ยปาก
เวลานั้น จูเหล่าโถวทราบเรื่องหรือยัง?
เขากำลังทำงานอยู่ในทุ่งนา ย่อมไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว
ทำงานไปได้สักพักก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอ่อนแรง จึงวางจอบไว้บนคันนาแล้วนั่งลงพักผ่อน
จูต้ากับจูเอ้อร์เงยหน้ามองเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก้มหน้าถอนหญ้าต่อไป
เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสกล่าวไว้แต่แรกแล้วว่า ทุกคนช่วยกันรับผิดชอบเรื่องกล้ามันเทศในแปลงเพาะชำ ส่วนครอบครัวพวกเขารับหน้าที่เอามันเทศมาปลูก
หลังแจกจ่ายกล้ามันเทศเสร็จแล้วก็ต้องจัดการพื้
