จสิ่งที่เพลงนี้สื่อได้อย่างไร?
เวลาค่อยๆ ผ่านไป เหล่าพี่สาวเริ่มมีแววตาแดงก่ำ น้ำตาไหลรินอาบแก้มมากขึ้นเรื่อยๆ
ส่วนบนเวที บนจอภาพขนาดมหึมาที่พื้นเวที เห็นเพียงดอกไม้สดสีสันงดงามค่อยๆ แย้มบาน
เผยบรรยากาศฤดูใบไม้ผลิที่ชวนรื่นรมย์ ฮั่วเหมยเผยรอยยิ้ม อายุมากแล้วจะเป็นไรไป?
เลยสามสิบ สี่สิบ หรือแม้กระทั่งห้าสิบแล้วจะเป็นไรไป?
ผู้หญิงขอเพียงใช้ชีวิตเจิดจรัส ไม่ว่าจะอายุเท่าไรก็ยังบานสะพรั่งได้ดังดอกไม้
บนตัวเธอไม่เห็นเค้าความโรยราแม้สักนิด ท่ามกลางเสียงดนตรี ร่างกายของเธอโยกไหว
ก้าวเท้าเต้นท่าที่ไม่ได้ซับซ้อนอะไร ท่ามกลางดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่ง เธอบิดกายได้อย่างมั่นคงเปี่ยมเสน่ห์!
“บุปผาสตรีพลิ้วไหวอยู่กลางโลกีย์ บุปผาสตรีไกวไหวไปตามสายลม หากเธอได้ดอมดมกลิ่นหอมตราตรึงของบุปผา อย่าถามฉันว่าดอกไม้บานเพื่อใคร เคยรักจึงรู้ว่าความรู้สึกหนักแน่น เคยเมามายจึงรู้จักสุรารสเข้ม ดอกไม้บานร่วงโรยล้วนว่างเปล่า วาสนาไม่เคยหยุดนิ่ง ดุจลมใบไม้ผลิมาแล้วก็จากไป…”
ในโถงรายการ โดยไม่ได้นัดหมาย มือของพี่สาวทั้งยี่สิบเก้าคนไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร
ต่างก็ได้กุมเกี่ยวกันแน่นไว้ราวกับกำลังบอกแก่ผู้ชมทุกคนด้วยวิธีนี้ว่า… พวกเรายังไม่แก่!
พวกเรายังสามารถเบ่งบานได้ดังดอกไม้!
ใครกำหนดว่ามีแต่คนหนุ่มสาวเท่านั้นที่ร้องได้เต้นได้?
ผู้ซึ่งผ่านพ้นคลื่นลมนับพัน ใบเรือผ่านครึ่งชีวิตมาแล้ว ต่างหากที่เข้าใจแจ่มชัดยิ่งนักว่า
การ
