พลงของเธอด้วย!’
‘ราชินีเต้นสายอนิเมะน้อยแห่งอูโจว!’
‘เธอมีเพลงสไตล์อนิเมะอยู่เยอะเลยนะ’
‘การแต่งตัวครั้งนี้ก็อนิเมะสุดๆ เลย!’
‘แต่พี่สาวจากอูโจวจะดังในฉินโจวนี่ยากนะ’
‘เอ๋?’
‘เดี๋ยวนะ!’
‘พวกเธอรีบดูข้อมูลการแสดงนี่สิ!’
‘เพลงของไป๋ตี้!?’
‘ก่อนหน้านี้โปรโมตบอกว่าบนเวทีแรกจะมีเพลงของไป๋ตี้ ไม่คิดเลยว่าจะให้มิชิฮาชิ ไมอิ เป็นคนร้อง’
‘แต่ทำไมทั้งชุดและท่าเต้นก็เป็นการออกแบบของไป๋ตี้ด้วยละ เขาเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ?’
ทันทีที่มิชิฮาชิ ไมอิ ก้าวขึ้นเวที ก่อนการแสดงอย่างเป็นทางการจะเริ่มขึ้น
ข้อความแนะนำชุดหนึ่งที่ทำให้ผู้ชมทุกคนถึงกับตกตะลึงก็ปรากฏขึ้นที่ด้านล่างหน้าจอ
เนื้อร้อง: ไป๋ตี้
ทำนอง: ไป๋ตี้
เรียบเรียง: ไป๋ตี้
สไตลิ่ง: ไป๋ตี้
ท่าเต้น: ไป๋ตี้
ขับร้อง: มิชิฮาชิ ไมอิ
เพลง: แดนสุขาวดี
การแสดงยังไม่ทันเริ่มแต่ชื่อ ‘ไป๋ตี้’ ที่ปรากฏเรียงต่อกันยาวเหยียดอยู่ด้านหลัง ก็ทำเอาทั้งโลกออนไลน์ถึงกับตะลึง!
รวมถึงที่บ้านของหลินจือไป๋ แม้แต่แม่ก็ยังตาโตหันไปมองลูกชายคนเล็กของตน นี่คือเพลงของน้องชาย?
หลินซีเองก็อึ้ง เธอร่วมอัดรายการจึงจำเพลงนี้ได้แม่น ที่แน่ๆ เธอจำได้ดีว่านี่มันเป็นเพลงภาษาอูนี่นา!
“นายยังรู้ภาษาอูด้วยเหรอ?”
หลินเซิ่งเทียนยิ้มกล่าว “ไม่ใช่แค่ภาษาอูนะเขายังถนัดเต้นด้วย”
“ทำไมไม่บอกกันก่อน!”
หลินซีไม่คาดคิดเลยว่า เวทีการแสดงที่ทำให้เธอประทับใจอย่างมากตอนบันทึกเทปนั้น แท้จริงแล
