สำนักพิมพ์หนานเซิน
“ทำงานไวเหมือนกันนะ เว็บวรรณกรรมบลูสตาร์ของสำนักพิมพ์เสินฮวานั่นเปิดตัวแล้วเหรอ?”
“ได้ยินว่ามีนักเขียนสนใจกันเยอะทีเดียว”
“ก็แค่นักเขียนตัวเล็กๆ ทั้งนั้นแหละ นักเขียนดังๆ ไม่แลของแบบนี้หรอก”
“เดี๋ยวก่อนนะ! ปู่เยโหวก็จะไปลงนิยายใหม่ที่เว็บนี้ด้วยเหรอ?”
“ปู่เยโหวเพิ่งเขียน ‘เจตนาเลือด’ จบไปไม่นาน ก็มีผลงานใหม่เร็วขนาดนี้เลย?”
“หมอนี่ผลิตผลงานเร็วมาตลอดอยู่แล้ว”
“เดาว่าไป๋ตี้เองก็คงรู้ว่าเว็บนี้ทำตลาดยาก เลยให้ปู่เยโหวช่วยดึงกระแส แต่เว็บแบบนี้พึ่งนักเขียนคนเดียวไม่รอดหรอก!”
“เสียเงินอ่านสินะ?”
“นอกจากนิยายของปู่เยโหวแล้ว นักเขียนพวกนั้นจะมีปัญญาทำให้คนอ่านยอมควักเงินเหรอ?”
“ไร้สาระสิ้นดี ถ้านิยายออนไลน์ประสบความสำเร็จ ฉันจะยืนด้วยหัวแล้วสระผมให้ดูเลย!”
สำนักพิมพ์เทียนกวง
“ได้ข่าวว่าเพื่อดันเว็บไซต์นี้ ไป๋ตี้ถึงกับเชิญปู่เยโหวเป็นบรรณาธิการใหญ่ไปสอนนักเขียนของเว็บเลยนะ!”
“ถึงขั้นต้องมีคลาสสอนเลยเหรอ”
“นิยายมันจะสอนกันได้ยังไง? นักเขียนดังๆ มีเยอะขนาดนั้น ลูกหลานพวกเขาก็อยากเขียนนิยาย แต่แม้จะถ่ายทอดประสบการณ์ด้วยตัวเอง ก็ยังปั้นนักเขียนชื่อดังคนที่สองไม่ได้เลย!”
“เพราะการเขียนนิยายมันสอนกันยากมาก ก็เหมือนพ่อเพลงนั่นแหละ เก่งแค่ไหนก็ใช่ว่าจะสอนให้มีพ่อเพลงคนที่สองได้?”
“นึกว่าเป็นนิยายกำลังภายในรึไง จะถ่ายทอดพลังภายในกันตรงๆ ได้?”
“เต็มที่ก็แค่แนะนำแนวทางให้ได้นิดหน่
