บทที่ 457 คิดว่าตนเองจะโชคดี
ทั้งสองฝ่ายชมกันไปชมกันมา
มุมปากเย่อวี๋หรานประดับรอยยิ้มบาง ยิ้มรับคำป้อยอของเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสอย่างนอบน้อม ทั้งยังไม่ลืมประจบอีกฝ่ายกลับไปด้วย
การสนทนาวันนี้จึงยุติลงพร้อมกับบรรยากาศที่ผ่อนคลายกว่าเดิมเช่นนี้เอง
ตอนที่นางจะจากไป เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสยังมาส่งถึงหน้าประตูเรือน
ขณะนั้น ดวงดาวกระจัดกระจาย จันทร์กระจ่างลอยอยู่กลางท้องฟ้า
เย่อวี๋หรานเงยหน้ามองฟ้ายามราตรีด้วยจิตใจสงบนิ่ง
นางไม่คิดว่าตนเองทำร้ายแม่ม่ายฉินอย่างเลือดเย็นไร้ไมตรีแต่อย่างใด สตรีผู้นี้ ตอนที่กล้าวางอุบายต่อจูเหล่าโถวก็ควรทำใจยอมรับผลที่จะตามมาเอาไว้แล้ว
เฮอะ! คิดว่านางเป็นคนอ่อนแอหรือไร?
วันรุ่งขึ้น ข่าวลือเรื่องที่แม่ม่ายฉินประพฤติตัวสำส่อน ยั่วยวนคนนอกหมู่บ้านจนตั้งครรภ์ก็กระจายไปทั่วหมู่บ้าน
นางไปหาเรื่องสกุลจู เพราะถูกเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสตัดสิทธิ์กล้ามันเทศ แต่กลับไม่กล้าไปโวยวายกับพวกเขา คิดว่าจูต้าเหนียงรังแกได้ง่ายกว่า จึงมาแก้แค้นกับสกุลจู
จูต้าเหนียงรังแกได้ง่ายเนี่ยนะ?!
มารดามันเถอะ นี่จะโกหกตาใสกันเกินไปแล้วหรือเปล่า?!
ทุกคนทราบอยู่แก่ใจ แต่กลับไม่มีใครเปิดโปง
พูดเป็นเล่นไป ตอนนี้พวกเขากำลังรอให้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์พารวยไปด้วยกันอยู่นะ มาว่าร้ายหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ตอนนี้ มิเท่ากับหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวหรอกหรือ?
ก่อนหน้านี้ที่แม่ม่ายฉินถูกตัดสิทธิ์กล้ามันเทศก็เพราะไป