บทที่ 455 เจ้าคิดจะทำอย่างไร
“ข้าสาบาน ข้ากับนางบริสุทธิ์ใจจริง ๆ…”
จูเหล่าโถวยังพูดไม่จบ เย่อวี๋หรานก็พูดว่า “บริสุทธิ์ใจ แล้วลูกในท้องนางมาจากไหน? ตกลงมาจากฟ้าเรอะ?”
“เอ่อ…” จูเหล่าโถวสะอึก
แม้เขาจะอยากปฏิเสธว่าพวกเขาไม่เคยมีอะไรกันมากแค่ไหน แต่เพียงนึกถึงเรื่องที่วันนั้นพอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตนเองไปนอนอยู่บนเตียงในเรือนผู้อื่น เขาก็ไม่อาจอธิบายได้ชัดเจนแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ส่วนลึกในจิตใจของเขาก็ยังไม่เชื่อว่าแม่ม่ายฉินจะเป็นคนเช่นนั้น ในใจจึงขัดแย้งกันเอง ไม่เชื่อว่าแม่ม่ายฉินจะเป็นคนเช่นนั้น แต่กลับไม่เต็มใจยอมรับว่าเด็กในท้องนางคือลูกของตัวเอง
“เจ้าเคยนอนกับนางหรือไม่ ตัวเจ้าเองไม่รู้เลยหรือ?” เย่อวี๋หรานถาม
จูเหล่าโถวอ้าปาก แต่กลับไม่ได้พูดออกมา
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว “เห็นที คงนอนแล้วสินะ”
พ่อเฒ่ากับแม่เฒ่าจูที่อยู่ด้านข้างเห็นเช่นนั้นก็ร้อนใจ “เจ้าใหญ่ พูดสิ เจ้าบอกว่าเจ้ากับนางไม่มีอะไรกันไม่ใช่หรือ พูดเร็วสิ…”
พวกเขาย่อมไม่เชื่อว่าจูเหล่าโถวเคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับแม่ม่ายฉิน อยากอธิบายให้ชัดเจนเสียเดี๋ยวนั้น
มีผู้เฒ่าทั้งสองคอยขัดจังหวะ เย่อวี๋หรานถามกี่ครั้งกี่คราก็ไม่ราบรื่น นางได้แต่บอกให้จูซื่อกับจูอู่ยกเก้าอี้มาเชิญให้ผู้เฒ่าทั้งสองนั่งลงอย่างจนใจ
จูอู่รีบกำชับต่อผู้เฒ่าทั้งสอง เวลามารดาของเขาพูดก็อย่าพูดขัดขึ้นมา แบบนั้นมีแต่จะทำให้มารดาของเขาไม่พอใจมากกว่าเดิม ถึงพวกเราต้อ
