งการจะช่วย แต่ก็ต้องช่วยให้ถูกเวลาด้วย
พ่อเฒ่ากับแม่เฒ่าจูรับปากทันที ส่วนจะทำได้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องราวหนึ่ง
“ว่ามาเถอะ ตกลงเจ้าได้นอนกับนางแล้วหรือไม่” เห็นผู้เฒ่าทั้งสองยอมสงบลงแล้ว เย่อวี๋หรานจึงถามยืนยันขึ้นมาอีกครั้ง
นางไม่สนใจว่าจูเหล่าโถวจะนอนหรือไม่ได้นอนกับหญิงอื่น เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่เคยมองว่าจูเหล่าโถวเป็นสามีของตนเองอยู่แล้ว คิดเพียงว่าครอบครัวเลี้ยงดูคนชราเพิ่มมาอีกคนหนึ่งก็เท่านั้น
แต่ถ้าไปนอนกับหญิงอื่นจนทำให้เกิดเรื่องเดือดร้อน เช่นนั้นก็ต้องถามแล้ว
นางเคยบอกจูเหล่าโถวแล้ว หากเขาอยากรับอนุภรรยา รอให้ครอบครัวฐานะดีขึ้นมาก่อน ค่อยซื้อสาวใช้มาอุ่นเตียงให้เขา เชิญร่วมอภิรมย์ได้ตามใจ
บอกเขาหลายครั้งหลายคราแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังสร้างปัญหาให้นางจนได้ นี่ไม่ใช่หาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีก?
จูเหล่าโถวอึก ๆ อัก ๆ ทั้งไม่อยากยอมรับและไม่กล้ายอมรับ มองลูกชายกับลูกสะใภ้อยู่หลายครา
เย่อวี๋หรานมองปราดเดียวก็เข้าใจแล้ว นี่คงคิดว่ามีคนหนุ่มสาวในครอบครัวอยู่ด้วย รู้สึกขายหน้า
นางลอบยิ้มเย็นในใจ “ทำเรื่องแบบนี้ออกมาแล้วยังกลัวว่าจะขายหน้าด้วยรึ? ตอนนี้เจ้าคงรู้ว่าเรื่องที่เจ้าทำไม่อาจเปิดเผยต่อผู้คนแล้วกระมัง? เฮอะ! ข้าเคยบอกเจ้าอย่างไร? เจ้าอยากรับอนุ ได้ รอให้ผ่านไปอีกหลายปี ครอบครัวฐานะดีขึ้น อยากรับอนุสักกี่คนก็เชิญตามสบาย แต่ตอนนี้ไม่ได้ ตอนนี้เจ้าเจ็ดกำลังเร
