ียนหนังสือ จะไปสอบอยู่รอมร่อ ไม่อาจเกิดเรื่องวุ่นวายได้แม้แต่น้อยนิด เจ้ากลับประเสริฐนัก อนาคตของลูกชายจะเป็นอย่างไรก็ไม่สนใจ เพื่อเนื้อสองตำลึงตรงท่อนล่างของตัวเองแล้วกลับปีนขึ้นเตียงผู้อื่นไปอย่างยินยอมพร้อมใจ เจ้ารังเกียจว่าสกุลจูหาเงินได้มากเกินไปแล้วใช่ไหม?”
จูเหล่าโถวย่อมไม่อาจยอมรับ “เปล่านะ ข้าเปล่า…วันนั้นข้าดื่มเยอะเกินไป…พวกข้าไม่ได้ทำอะไร ข้าแค่นอนบนเตียงไปงีบเดียว…ตอนข้าตื่นขึ้นมา นางก็ไม่ได้อยู่บนเตียง…”
“นางไม่ได้อยู่บนเตียง แล้วเด็กในท้องนางมาจากไหน?”
“แค่ครั้งนั้นครั้งเดียว ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?” จูเหล่าโถวรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรม เขาจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด แม่ม่ายฉินกลับตั้งครรภ์แล้วเนี่ยนะ?
หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มีลูกเยอะปานนี้ก็ไม่เห็นว่าจะตั้งครรภ์ง่ายดายขนาดนั้นเลยนี่นา
“แค่ครั้งเดียว?” เย่อวี๋หรานยืนยัน
“ครั้งเดียว” คราวนี้จูเหล่าโถวไม่ติดอ่างอีกแล้ว ตอบอย่างมั่นใจยิ่ง เขาสาบานว่าตนเองกับแม่ม่ายฉินเคย ‘นอน’ ด้วยกันครั้งเดียวเท่านั้น
เย่อวี๋หรานอยากเย้ยหยันเขานักว่า ตอนนี้ยอมรับว่าพวกเจ้าเคยนอนด้วยกันแล้ว? ตอนถามเมื่อครู่ยังปฏิเสธหัวชนฝาอยู่เลยนี่นา?
แต่กลัวว่าเพียงนางออกปากไปเช่นนี้ อีกฝ่ายก็จะพลิกลิ้น ไม่ยอมตอบคำถามของนางแต่โดยดีอีก จึงได้แต่ปล่อยผ่านไป
“ตอนไหน?”
“หลังจากที่เจ้าจับได้ไม่นานเท่าไหร่…” มีครั้งหนึ่งที่จูซื่อกับจูอู่ยุ่งอยู่กับการทำงาน เขาจึ
