บทที่ 454 กลับเรือน
จูซานเสิ่นกับจูซื่อเสิ่นมองจูเหล่าโถว ในใจบังเกิดความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
ต่างก็เป็นพี่น้องกัน เพราะเหตุใดอีกฝ่ายกลับมีความเป็นอยู่ดีขึ้นเรื่อย ๆ พวกตนกลับได้แต่เป็นชาวนาไปชั่วชีวิตเล่า?
แต่เมื่อมองไปทางลูกชายตนเอง ทั้งคู่ก็เงียบขรึมลง ลูกชายตนเองไม่ได้โตมาฉลาดมีไหวพริบเหมือนลูกชายอีกฝ่าย แล้วจะทำอย่างไรได้?
พ่อเฒ่าและแม่เฒ่าจูทั้งปลื้มปีติและเป็นทุกข์ในคราเดียวกัน
พวกเขากลับมาดุด่าจูเหล่าโถวอีกครั้งว่าไม่เอาไหน รู้ทั้งรู้ว่าครอบครัวตนเองจะมีบัณฑิต มีโอกาสได้รับราชการ ยังมาทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนี้อีกได้อย่างไร?
“เจ้าใหญ่ ข้าเตือนเจ้าไว้เลยนะ ถ้าเจ้ากล้าหน่วงเหนี่ยวการเรียนของจูชี ข้าจะตัดใจหักขาสุนัขของเจ้าเสีย แล้วค่อยไปขอขมาบรรพบุรุษในปรโลก”
“บัณฑิตแบบนี้ คนมากมายภาวนาขอจนชั่วชีวิตก็ยังไม่ได้มา เจ้ากลับไม่รู้จักทะนุถนอม มาทำตัวเป็นตัวถ่วงแบบนี้ได้อย่างไร?”
“เจ้าลูกไม่เอาไหน ยิ่งคิดข้าก็ยิ่งปวดใจ”
……
ทั้งโกรธและปวดใจโดยแท้จริง
โกรธที่ลูกชายไม่ได้เรื่อง แต่ก็ปวดใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะได้เผชิญในไม่ช้า
สุดท้ายพ่อเฒ่าจูกัดฟันกล่าวว่า “เอาล่ะ ข้ากลับไปพร้อมเจ้า อย่างมากข้าก็แค่เอาหน้าแก่ ๆ นี้ คุกเข่าขอร้องนางเสีย…”
วาจานี้ดังขึ้นพาให้คนทั้งครอบครัวต้องตกใจ “ท่านพ่อ?!”
“ท่านพ่อ เรื่องนี้จะถึงขั้นนั้นได้อย่างไร?”
“ท่านพ่อ ท่านไปไม่ได้เด็ดขาด ถ้าท่านคุกเข่าให้หญิงเ
