ฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น ศักดิ์ศรีสกุลจูของพวกเราคงย่อยยับหมดแล้ว”
……
คงไม่ถึงขั้นต้องคุกเข่า แต่ไปพูดขอร้องขอความเห็นใจนั้นกลับอยู่ในขอบเขตที่สามารถทำได้
ด้านนี้กำลังหารือกันอยู่ อีกด้านหนึ่ง จูต้า จูเอ้อร์ จูซื่อ และจูอู่หาบมัดต้นถั่วเหลืองกลับถึงเรือนแล้ว
ตอนที่พวกเขาก้าวข้ามประตูเรือนเข้าไปก็สามารถสัมผัสได้ว่าบรรยากาศภายในเรือนตนเองเงียบสงบกว่ายามปกติมากนัก
ภรรยาของพวกเขาต่างก็ส่งสายตาบอกให้พวกเขาทำตัวดี ๆ
จูซื่อวางสิ่งของลงก็ดึงตัวหลี่ซื่อที่ข่าวสารว่องไวที่สุดไปอีกด้านหนึ่งทันที “ท่านพ่อเล่า?”
“น้องห้าบอกเจ้าแล้ว?” หลี่ซื่อกล่าวพลางสังเกตไปรอบด้าน “ข้าไม่รู้ ตอนเที่ยงที่น้องห้ากลับมา ท่านพ่อก็ไม่ได้เข้าเรือนมาด้วย”
“น้องห้าบอกว่า พอเขาออกไปก็ไม่เจอท่านพ่อแล้ว เจ้าคิดว่าท่านแม่เป็นอย่างไรบ้าง อารมณ์ดีขึ้นหรือยัง?”
หลี่ซื่อส่ายหน้า “ดูไม่ออก สีหน้าเหมือนเดิมตลอด ข้าคิดว่าเรื่องนี้ออกจะสุ่มเสี่ยง เจ้าว่า ท่านพ่อคิดอย่างไรกันแน่นะ? ไม่เอาผู้หญิงดี ๆ อย่างท่านแม่ แต่กลับไปพัวพันกับแม่ม่าย นี่ไม่เท่ากับตบหน้าท่านแม่หรอกหรือ?”
“ชู่ว…” จูซื่อบอกให้นางลดเสียง “เจ้าช่วยข้าจับตาดูเอาไว้ ข้าจะให้เจ้าห้าออกไปตามหาสักหน่อย”
“ได้”
พี่น้องทั้งสี่ต่างก็ถามภรรยาของตัวเอง แต่กลับไม่มีใครเห็นบิดาของพวกเขาสักคน
ด้วยเหตุนี้ จูอู่จึงบอกให้พี่ชายทั้งสามช่วยกลบเกลื่อนให้ ส่วนตนเองออกไปตามหาคน
ไม่รู้ว่าเป็
