บทที่ 453 เจ้าหนีไปดีกว่า
จูต้าและจูเอ้อร์งงงัน “เจ้าสี่ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ต่อให้ระหว่างท่านพ่อกับแม่ม่ายฉินมีอะไรกัน ท่านแม่ก็คงไม่ถึงขั้นปลดท่านพ่อหรอกกระมัง?”
……
ตอนพูดคำว่า ‘ปลด’ ออกมา อย่าว่าแต่คนพูดชะงักไปเล็กน้อย กระทั่งสามคนที่เหลือก็ชะงักไปเช่นกัน
แต่ไหนแต่ไรมามีเพียงสามีที่ปลดภรรยา เคยมีภรรยาปลดสามีที่ไหนกัน?
แต่ครั้นลองมานึกดู แต่ไหนมาก็เป็นมารดาของพวกเขาที่เป็นใหญ่ที่สุดในครอบครัว ตอนนี้บิดาทำผิด มารดาจะปลดบิดา ก็ดูคล้ายจะเป็นเรื่องที่มารดาของพวกเขาทำออกมาได้จริง ๆ
ชั่วขณะนั้น พวกเขาพลันเงียบงันไป
ถ้ามารดาของพวกเขาต้องการจะปลดบิดาจริง ๆ พวกเขาควรทำอย่างไรเล่า?
แม้จะเป็นเรื่องที่ชัดเจนอยู่แล้วว่าหากบิดามารดาหย่าร้างกัน พวกเขาจะต้องเลือกมารดาเป็นแน่แท้ แต่ถ้าไม่ใช่การหย่าโดยเต็มใจทั้งสองฝ่าย แต่เป็นการปลดเล่า?
“อย่ากังวลล่วงหน้าไปเลย พวกเรายังไม่รู้เลยว่าท่านแม่จะตัดสินใจอย่างไร” จูซื่อกล่าวอย่างไร้ชีวิตชีวา
จูต้ากล่าวอย่างเคร่งขรึม “ทำงานต่อเถอะ พวกเราต้องเก็บต้นถั่วเหลืองพวกนี้ให้เสร็จก่อนฟ้ามืด”
“ใช่ ทำงานก่อนดีกว่า ถึงตอนนั้น…” จูเอ้อร์หยุดไปเล็กน้อยแล้วจึงกล่าวว่า “แต่ไหนมา คนที่ใหญ่ที่สุดในครอบครัวพวกเราก็คือท่านแม่ ท่านแม่จะทำอะไรมีใครขวางได้ด้วยหรือ”
บรรยากาศเงียบงันไปอีกครั้ง
พวกเขาหยิบเคียวขึ้นมาก้มหน้าก้มตาทำงานกันต่อ
เพราะอารมณ์ไม่ดีจึงระบายความอัดอั้น
