็ว่ากันว่าคนนี้คือไปตี้ไม่ใช่เหรอ?’
‘ตัวอักษร “ไป๋” คือจุดสำคัญนะ วงไว้ออกสอบ!’
‘ใช่เขาแน่นอน!’
‘จริงป่ะเนี่ย?’
‘ตัวจริงของไปตี้คือหลินจือไป๋ที่เพิ่งติดเทรนด์ฮอตวันนี้เนี่ยนะ!?’
มีคนเชื่อ! มีคนไม่แน่ใจ!
บางคนวิ่งไปถามจางซีหยาง บางคนไปคอมเมนต์ถามซุนกู บางส่วนไปถามหลินโส่วจัว
แต่ที่มากที่สุดคือคอมเมนต์ในจี๋กวงของไปตี้ มีชาวเน็ตจำนวนมากแห่เข้าไปถามความจริง
‘หลินจือไป๋?’
‘ใช่นายไหม?’
‘รีบยอมรับมาเถอะ!’
‘รูปถ่ายถูกชาวเน็ตเทียบชัดแล้วนะ!’
‘ไปตี้ นายโป๊ะแตกแล้ว!’
‘พวกเรากระชากหน้ากากนายออกมาแล้ว!’
ขณะนั้น หลินจือไป๋กำลังจะเลิกเรียน จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าสายตาของทุกคนในห้องกลับมองเขาแปลกๆ อีกครั้ง
ไม่น่าใช่ นี่นา… เมื่อกี้ยังคุยกับทุกคนอยู่เลย สายตาที่เพื่อนร่วมชั้นมองมาก็เริ่มเป็นปกติแล้ว
ทำไมพอเลิกเรียนสายตาพวกเขากลับเปลี่ยนไปอีกแล้วล่ะ?
“มีอะไรเหรอ?”
หลินจือไป๋เผลอถามผู้หญิงข้างๆ ไปโดยไม่รู้ตัว
นักศึกษาหญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองหลินจือไป๋ แล้วก้มดูมือถือไปมาหลายรอบ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างลังเลว่า
“ละ… อาจารย์ไปตี้”
ราวกับกระดาษกั้นหน้าต่างโดนเจาะทะลุ ในชั่วพริบตาเพื่อนทั้งห้องกรูกันเข้ามา
สีหน้าแต่ละคนตื่นเต้นสุดขีด ต่างจากตอนที่รู้ว่าหลินจือไป๋คือทายาทรุ่นที่สามของเสินฮวากรุ๊ปโดยสิ้นเชิง
พวกเขาดูจะคลั่งกันไปหน่อย
“ใช่นายจริงๆ เหรอ?”
“ที่เน็ตพูดกันเป็นเรื่องจริงหมดเลยเหรอ!?”
“หลินจือไป๋ นายคือไปต
