ี้สินะ!”
“ต้องใช่แน่ๆ!”
“กระซิบบอกพวกเราเงียบๆ ก็ได้!”
“ขอลายเซ็นหน่อย!”
“ฉันชอบนายมากเลยนะ!”
“ฉันรักนาย!”
“ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้ของนายเลย!”
“ฉันเคยไปด่าอูฉือบนเน็ตเพื่อปกป้องนายด้วยนะ!”
หลินจือไป๋อ้าปากค้าง หลังจากเขาเห็นตัวเองติดเทรนด์ทายาทตระกูลเศรษฐีอะไรนั่นก็ไม่ได้เล่นเน็ตต่อแล้ว
เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ใครเปิดเผยตัวตนฉันเนี่ย?
แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง ทำไมเหมือนคนทั้งโลกรู้หมดแล้วว่าฉันคือไปตี้?
ชีวิตอันสงบสุขได้พังทลายจริงๆ แล้วสินะ
แต่สิ่งที่หลินจือไป๋ยังไม่รู้คือตอนนี้หน้าประตูวิทยาลัยศิลปะฉินโจวได้ถูกล้อมจนแน่นขนัดไม่เหลือที่ว่างแล้ว!
นักข่าวนับไม่ถ้วนแห่กันมา! กล้องเลนส์ยาวเลนส์สั้นตั้งเต็มหน้าประตู
ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยถูกระดมเต็มกำลังเพื่อควบคุมสถานการณ์ กลัวนักข่าวจะบุกเข้ามา
ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ยังงุนงง เพราะไม่ใช่ทุกคนจะนั่งเฝ้าเน็ตตลอดทั้งวัน
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ฝ่ายบริหารของมหาวิทยาลัยก็แตกตื่นกันใหญ่!
“ข้างนอกมีแต่นักข่าวเต็มไปหมด!”
“มหาลัยเราถูกล้อมไว้หมดแล้ว!”
“ยังมีสื่อใหญ่ๆ อีกหลายเจ้ากำลังเดินทางมา พวกเขาอยากขออนุญาตเข้ามาสัมภาษณ์!”
“สัมภาษณ์อะไรล่ะ?”
“มหาลัยมีอะไรเกิดขึ้นเหรอ!?” อธิการบดีตกใจมาก นึกว่าเกิดเรื่องในวิทยาลัยขึ้นแล้ว
รองอธิการบดีฝืนยิ้มพูดว่า “เปล่าครับ ตัวตนของไปตี้ถูกเปิดเผย เขาคือนักศึกษาปีสองของเรา หลินจือไป๋ ทายาทรุ่นสามเสินฮวากรุ๊ปที่ข
