ะด้วยเหตุนี้ผู้เขียนจึงหลอกคนอ่านได้เช่นกัน
“ช่วงแรกของนิยายถูกเล่าผ่านสรรพนามบุรุษที่หนึ่ง กล่าวคือใช้ชีวิตประจำวันของโนโนงุจิเล่าคดี
ถ้าไม่ได้เปลี่ยนไปเป็นมุมมองของตำรวจในตอนท้าย ใครจะคิดล่ะว่า ‘คำ’ ที่อยู่ในเรื่องทั้งหมดเป็นคำโกหกมหันต์!”
รองบรรณาธิการใหญ่ของสำนักพิมพ์นาเซินถึงกับตื่นเต้น
นี่ไม่เกี่ยวกับฝักฝ่ายสำนักพิมพ์ นักวิจารณ์ผู้คร่ำหวอดในวงการนิยายแนวสืบสวนมานานหลายปี ยอมศิโรราบต่อพรสวรรค์ของปู่เย่จวินจี๋อย่างหมดใจ!
ข้างๆ กัน หัวหน้าบรรณาธิการแผนกสืบสวนที่กำลังพลิกอ่านตอนจบพึมพำด้วยสีหน้าเหม่อลอย
“ใช่แล้ว ใครจะคิดว่าตัวผมในเรื่องกลับโกหกมาตลอด ปู่เย่จวินจี๋ใช้เทคนิคล้มกระดาน พลิกภาพลักษณ์ของโนโนงุจิและฮิดากะกลับหัวอย่างสิ้นเชิงในช่วงท้าย…”
แท้จริงแล้วฮิดากะเป็นนักเขียนที่ซื่อตรงดีงาม หรืออาจถึงขั้นเรียกว่าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ได้เลย
ส่วนโนโนงุจินั้นเป็นคนที่เต็มไปด้วยคำลวงและจิตใจอาฆาตพยาบาท
เขาเป็นฆาตกรตัวจริง แรงจูงใจในการฆ่าล้วนถูกเขากุขึ้นมาเอง
นี่แหละคือที่มาของชื่อเรื่อง เขาฆ่าฮิดากะด้วยเหตุผลง่ายๆ เพียงเพราะ เจตนาร้าย! เจตนาร้ายในจิตใจมนุษย์!
ต้องรู้ว่าโนโนงุจิกับฮิดากะรู้จักกันมานานมาก ตั้งแต่สมัยมัธยมทั้งคู่ก็มีความเกี่ยวพันกันอยู่ไม่ห่าง
โนโนงุจิจำนนให้กับการกลั่นแกล้งในโรงเรียน เข้าพวกกับนักเลงคนอื่น
แต่ฮิดากะผู้ซื่อตรงกลับไม่เคยยอมแพ้ และพยายามต่อต้านความรุนแ
