งไม่ถนัด
หลินจือไป๋ยิ้ม “ไม่มีอะไรครับ โทรศัพท์คุณดังนะ”
“ร้านหนังสือโทรมาค่ะ”
หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์เหลือบมองสายเรียกเข้าแล้วรับโทรศัพท์ต่อหน้าหลินจือไป๋โดยไม่เดินออกไป
“ทางร้านหวาซินจะสั่งซื้อ ‘เจตนาเลือด’ เพิ่ม? ใช่ครับ!”
“เพิ่มกี่เล่มคะ?”
“ห้าแสนเล่ม!”
“เท่าไหร่นะคะ!?”
หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์พลันพูดด้วยน้ำเสียงสูงขึ้น สีหน้าคล้ายคนตกใจ
หลังจากยืนยันซ้ำอยู่หลายรอบแล้ววางสายไป เธอก็กล่าวอย่างร้อนรนขึ้นมา
“ประธานคะ ดิฉันมีเรื่องต้องไปจัดการนิดหน่อย ร้านหนังสือหวาซิน…”
คำพูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์อีกสายก็ดังขึ้น เธอกดรับอีกครั้ง
“อะไรนะคะ? พวกคุณก็จะสั่งเพิ่ม? สามแสนเล่ม?”
หลังจากวางสายรอบสอง หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์ก็ตื่นเต้นจนยากจะกลั้นอารมณ์ได้
“คุณไปจัดการเถอะ” หลินจือไป๋โบกมือตอบ
“ค่ะ!”
หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์โค้งลาอย่างตื่นเต้น แต่ก่อนออกจากห้องก็อดพูดประโยคหนึ่งไม่ได้
“หนังสือเล่มใหม่ของปู่เย่จวินจี๋ขายดีกว่าที่เราคาดไว้อีก ทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของท่านประธานค่ะ!”
หลินจือไป๋โบกมืออีกครั้ง ไม่ใส่ใจกับคำยกยอของลูกน้อง
หลินจือไป๋กำลังครุ่นคิดถึงพลังอิทธิพลแปลกๆ ของปู่เย่จวินจี๋ในตลาด
คนที่ซื้อหนังสือของปู่เย่จวินจี๋ส่วนมากเป็นแฟนละคร เพราะผลงานนิยายมีไม่กี่เล่ม ฐานนักอ่านจึงยังไม่ใหญ่นัก
นั่นแปลว่าปู่เย่จวินจี๋ยังสามารถขยายฐานแฟนนิยายได้อีกเยอะ
“ดูท่าต้องเขียนนิยายเพิ่มซะแล้ว”
พอดีหลินจือไป๋
