ยโหวไปโฟกัสงานเขียนบทละคร ถึงจะยังมีอิทธิพลในวงการนิยาย แต่ช่วงนี้ไม่ได้เป็นภัยกับเราสักเท่าไหร่ครับ…”
“คุณก็พูดเองนี่”
หลินจือไปกล่าว“ปู่เยโหว ยังมีอิทธิพลทางการตลาด ถ้าเขากลับมาออกนิยายอีกครั้ง น่าเซินคงโกยยอดขายไปไม่น้อยเลยใช่ไหม?”
หวังจื่อพยักหน้า
หลินจือไปเคาะโต๊ะเบาๆ“งานของปู่เยโหวหลักๆ จัดอยู่ในหมวดสืบสวนปริศนาได้ไหม?”
หวังจื่อตอบ“ค่อนข้างหลากหลายครับแต่แกนหลักคือสืบสวนปริศนา”
นิยายจำนวนมากไม่ได้มีเส้นแบ่งประเภทตายตัว อย่างเรื่อง ‘ความลับ’ ที่ปู่เยโหวปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ ก็ว่าด้วยประเด็นศีลธรรมเป็นหลัก แต่จะจัดไว้ในหมวดสืบสวนปริศนาก็ไม่ผิด สุดท้ายน่าเซินเองก็จัดนิยายเรื่อง ‘ความลับ’ ลงในแผนกสืบสวนปริศนา
แม้แต่ชาติก่อนนิยายเรื่อง ‘ความลับ’ ก็ควารางวัลสมาคมนักเขียนนิยายสืบสวนของญี่ปุ่นมาแล้ว
เพราะฉะนั้นภาพจำของปู่เยโหว คือนักเขียนที่ถนัดแนวสืบสวนปริศนา สไตล์ค่อนข้างดาร์ก หม่นหมอง โหยราตรีขาว แทบไม่ค่อยปรากฏตัวสักเท่าไหร่
หลินจือไปพูดว่า“ถ้าไม่ตอบแทนบ้างก็จะเสียมารยาท ผมจะมอบหมายงานให้คุณ ในเมื่อน่าเซินแย่งเสาหลักในหมวดสืบสวนของเราไป คุณก็ลองหาทางดึงคนของพวกเขามาบ้างสิ เลือกปู่เยโหวเป็นเป้าหมายแล้วกัน”
“ท่านประธาน…”
หวังจื่อทำหน้าจะร้องไห้“ไม่พูดถึงว่าปู่เยโหวจะยินดีเขียนนิยายต่อไปหรือเปล่า ถึงจะเขียนนิยายต่อก็คงเลือกทำงานกับน่าเซินก่อนอยู่ดีครับ ไม่ใช่ผมไม่เคยลองดึงตัวเขามานะ
