ิทกันมากเลยนะครับ”
หัวหน้าบรรณาธิการแผนกสืบสวนชื่อ หวังจื่อ แต่ดูเหมือนว่าหลินจือไปต่างหากคือ ‘หวังจื่อ (เจ้าชาย) เสินฮวา’ ตัวจริง
หวังจื่อเข้าใจความนัยในคำพูดของหลินจือไป รีบอธิบายว่า“เพราะก่อนที่คุณจะมารับตำแหน่งที่นี่ มีแต่ประธานหลัวดูแลครับ…”
“รองประธานหลัวต่างหากครับ”
หลินจือไปยกเสียงขึ้นเล็กน้อย
หวังจื่อเหงื่อเย็นผุด“ใช่ๆๆ ขออภัยครับ ควรจะเป็นรองประธานหลัว”
ตำแหน่งประธานว่างมากว่าสามเดือนแล้ว ตำแหน่งประธานสำนักพิมพ์เสินฮวาขาดคนถึงสามเดือนกว่า
ดวงตาหลินจือไปมีประกายวาบผ่าน ชวนให้สงสัยเจตนาแท้จริงของปู่อยู่ไม่น้อย
เขาหันไปมองหวังจื่อ“แผนกนิยายสืบสวนของสำนักพิมพ์เสินฮวายอดขายตกลงมาก ผมเพิ่งมาแต่ก็รู้ดีว่าหมวดสืบสวนสำคัญมาก นักอ่านแนวนี้มีเยอะ เพราะงั้นผมเลยอยากคุยกับคุณหน่อย…”
“ประธานครับ สาเหตุหลักคือพวกเราโดนน่าเซินดึงตัวนักเขียนนิยายสืบสวนที่เป็นเสาหลักของเราไปคนหนึ่งครับ”
พอพูดถึงเรื่องนี้หวังจื่อก็ได้แต่จนใจ เสน่ห์ดึงดูดของนักเขียนระดับท็อปมีอิทธิพลมาก สำนักพิมพ์ใหญ่จึงแย่งตัวกันสุดฤทธิ์
“น่าเซินเหรอครับ?”
หลินจือไปอมยิ้มกล่าว“เท่าที่ผมรู้น่าเซินก็มีนักเขียนชั้นเยี่ยมคนหนึ่งชื่อ ปู่เยโหว”
“ใช่ครับ”
ในฐานะบรรณาธิการแผนกสืบสวน หวังจื่อย่อมรู้จักนักเขียนชื่อดังทุกคน
“ปู่เยโหว ยังร่วมงานกับน่าเซินแน่นแฟ้น ตอนเข้าวงการใหม่ๆ ก็ร่วมงานกับนิตยสารสืบสวนปริศนาของน่าเซิน แต่ตอนนี้ปู่เ
