ว่ากันว่ากลัวอะไรมักได้อย่างนั้น หลินจือไปไม่เคยคาดคิดเลยว่าในอีกไม่กี่วันถัดมา
‘แอปเปิ้ลน้อย’ จะกลายเป็นกระแสพายุที่กวาดไปทั่วฉินโจว!
เมืองซูเฉิง จัตุรัสแห่งหนึ่ง:“เธอคือแอปเปิ้ลน้อยๆ ของฉัน! รักเธอเท่าไหร่ก็ไม่พอ!”
เมืองไหเฉิง จัตุรัสแห่งหนึ่ง:“ใบหน้าน้อยๆ แดงเรื่อ อบอุ่นหัวใจฉัน! จุดประกายชีวิตฉันให้ลุกโชนๆๆ!”
เมืองซีเฉิง จัตุรัสแห่งหนึ่ง:“เธอคือแอปเปิ้ลน้อยๆ ของฉัน! เหมือนกับเมฆที่สวยที่สุดบนฟ้า!”
เมืองหนานเฉิง จัตุรัสแห่งหนึ่ง:“ฤดูใบไม้ผลิมาถึง ดอกไม้บานทั่วภูผา! ปลูกความหวังก็จะได้เก็บเกี่ยว!”
ก่อนเปิดเทอมหนึ่งวัน หลินจือไปออกไปวิ่งเหมือนทุกวัน พอผ่านลานกว้างแห่งหนึ่งก็ได้ยินเพลง ‘แอปเปิ้ลน้อย’ มุมปากพลันกระตุกขึ้นริกๆ
วิ่งผ่านจัตุรัสอีกแห่งก็ยังเปิด ‘แอปเปิ้ลน้อย’ วิ่งผ่านลานกว้างอีกแห่งก็ยังเปิด ‘แอปเปิ้ลน้อย’
บรรดาคุณป้าสายแดนซ์ในโลกนี้ ดูเหมือนได้เพลงประจำกองทัพเป็นของพวกเธอแล้ว!
กระทั่งเดินผ่านห้างสรรพสินค้า ในที่สุดก็ไม่ได้ยิน ‘แอปเปิ้ลน้อย’ แล้ว
แต่ความหงุดหงิดในใจเขายังไม่เบาบางลงเลยสักนิด เพราะเสียงเพลงที่ดังแว่วมาช่างคุ้นหูมาก
“ฉันขออวยพรให้คุณร่ำรวย! ขออวยพรให้คุณสดใส!”
หลินจือไปสะดุดเท้าเซเกือบทรงตัวไม่อยู่ เพลง ‘แอปเปิ้ลน้อย’ ของอูฉืออย่างน้อยก็เป็นเพลงใหม่ ฮิตแบบนี้ก็เข้าใจได้
แต่ ‘ขอให้ร่ำรวย’ ของไปตี้นั่นสิ ปล่อยมาตั้งหลายวันแล้ว ทำไมร้านค้าพวกนี้ยังเปิดวนไม่ห
