องผม ปู่เยโหว เป็นคนเขียนบทด้วยนะครับ…”
หลินจือไปทุ่มสุดตัว แต่ไม่ใช่เพราะซูฉาน นี่เป็นละครที่บริษัทตัวเองผลิต แถมคนเขียนบทก็คือตัวเอง
ไลฟ์มีคนดูเยอะขนาดนี้ ไม่โฆษณาหลายรอบก็เสียของนะสิ
ในห้องนอนสไตล์มินิมอลห้องหนึ่ง ซูฉานมองอูฉือที่กลับมาเปิดไลฟ์ใหม่อีกครั้ง และตั้งใจโฆษณา ‘Conquer’ ให้แบบสุดตัว ดวงตาฉายแววประหลาด
แววตาซับซ้อนสับสน คล้ายมีบางอย่างมาสะกิดเบาๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งไลฟ์ติดกันมาสามชั่วโมงแล้ว…
ฟังออกเลยว่าคอของเขาตอนนี้เริ่มใช้งานเกินกำลังแล้ว
ก่อนหน้านี้ที่หลินจือไปลืมโฆษณา ‘Conquer’ ซูฉานไม่พอใจอยู่บ้าง
แต่ตอนนี้ไฟโกรธที่มีอยู่น้อยนิดในใจเธอได้สลายไปหมดแล้ว ดังนั้น…
“เขาเปิดไลฟ์อีกรอบเพราะฉันเหรอ?” จู่ๆ ซูฉานก็รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงราวกับกวางน้อยตกใจ
ภาพวันที่หลินจือไปโอบเธอผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีความทรงจำวันนั้นออกจะน่ากลัวสักหน่อย ซูฉานรู้สึกว่าหลินจือไปที่หยิบขวดเหล้าฟาดหัวคนดูน่ากลัวมาก
แต่ตอนนี้พอคิดถึงเรื่องราวเหล่านั้นอีกครั้ง หัวใจของซูฉานกลับอ่อนโยนขึ้นอย่างประหลาด
“เอาละ ร้องต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ ครับ” ในไลฟ์อูฉือกล่าวขอโทษผู้ชม บอกลาทุกคนแล้วก็ปิดไลฟ์อีกครั้ง
จากนั้นมือถือของซูฉานก็ดังขึ้น ซูฉานเหมือนกระต่ายน้อยสะดุ้ง ใจสั่นหวิววาบอย่างบอกไม่ถูก
หมอนี่เพิ่งปิดไลฟ์ก็โทรมาหาเธอเลยเหรอ? กลัวฉันโกรธ? เธอกระแอมเบาๆ “ฉันยกโทษให้คุณแล้ว
