ปฏิเสธ”
“เจ้าหน้าที่ ข้าเข้าใจ ท่านวางใจเถอะ ข้าไม่ให้ท่านต้องลำบากใจแน่นอน” เย่อวี๋หรานส่งชาดอกไม้ที่ชงเสร็จแล้วไปให้ นางกล่าวว่า “สิ่งที่ข้าทำอยู่ตอนนี้เป็นเพียงการทดลองเท่านั้น หมายความว่าเรื่องนี้จะไม่ส่งผลกระทบชีวิตประจำวันของพวกข้า ข้ารู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ความกังวลใจหนึ่งเดียวของข้าในตอนนี้ก็คือ กลัวว่าจะมีคนไม่เข้าใจแล้วหลับหูหลับตาทำตามข้า แบบนั้นจะเกิดเรื่องเอาได้ เรื่องนี้คงต้องรบกวนเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสให้ช่วยสอดส่องให้แล้ว”
หมู่บ้านชาวนาหาได้มีของดีอะไร ชาดอกไม้พวกนี้เป็นจูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยช่วยกันเอาดอกไม้ไปตากแห้ง
เย่อวี๋หรานเลือกที่ดีสักหน่อย ส่งไปเป็นสินน้ำใจให้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส หากพวกเขานำไปใช้สำหรับรับรองแขกก็ยังนับว่าไม่เลว
“ตกลง เจ้ารู้ก็ดีแล้ว ข้าแค่มาบอกเจ้าเอาไว้สักหน่อย เจ้าจะได้รู้เอาไว้”
เย่อวี๋หรานยิ้ม กำลังจะพูดอะไรบางอย่างก็พลันเห็นจูซื่อวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา “ท่านแม่ แย่แล้วขอรับ ข้าวสาลีฤดูหนาวของพวกเรา ข้าวสาลีฤดูหนาว…”
จูซื่อพูดไปหอบไป พักใหญ่ก็ยังไม่ได้พูดประเด็นสำคัญออกมา
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสใจหายวาบ “เจ้าไม่ต้องรีบร้อน ดื่มน้ำแล้วค่อยพูด”
พูดแล้วก็ส่งจอกชาดอกไม้ที่เย่อวี๋หรานเพิ่งจะส่งมาให้ตนเองไปให้จูซื่อ
จูซื่อรับมาดื่มรวดเดียวหมดจอก “แฮ่ก ๆๆ…”
