อยู่ในเพลงรักหวานๆ
‘ปกติใครเขาจะแต่งเพลงเกี่ยวกับหมูกันเล่า!’‘จบเห่! คราวนี้ฉู่ฉือไปไม่เป็นแล้ว!’‘ฉู่ฉือ : ???’‘ขำจะตายแล้ว ท้าดิ!’‘ฉู่ฉือถึงกับงง ฮ่าๆๆๆ สมน้านหน้านาย!’‘โผล่มาก็โหดขนาดนี้เลยเหรอ!’‘แต่งไม่ได้ละสิ!’
แฟนคลับบางคนแค่แซวเล่น ส่วนบางคนเป็นแอนตี้แฟนที่ตั้งใจมาดูเขาขายขำ แต่หลินจือไปก็หยิบปากกาขึ้นมาเริ่มแต่งเพลงทันที หนึ่งนาที สองนาที สามนาที ไม่มีใครรู้ว่าหลินจือไปเขียนอะไร ผ่านไปห้านาทีซือหม่าจูเห็นฉู่ฉือดูจะลำบากใจเลยกระแอมแล้วพูดว่า
“หรือจะให้ผมเปลี่ยนโจทย์ก็ได้นะครับ ถ้าอาจารย์ฉู่ฉือคิดว่า…” เขากลัวว่าหัวข้อจะยากเกินไปจนทำให้ฉู่ฉือไม่พอใจ ซือหม่าจูไม่ได้ตั้งใจเขาแค่เผลอเอ่ยขอไปแบบนั้นโดยลืมนึกถึงความยากของมัน
“ไม่ต้องหรอกครับ” ฉู่ฉือวางปากกาแล้วยิ้มกล่าว “ขอโทษที่ให้ทุกคนรอนานครับ”
เสร็จแล้วเหรอ? ซือหม่าจูอึ้งไป คนดูก็อึ้งเช่นกัน แต่ฉู่ฉือก็หยิบกีตาร์ของเขาขึ้นมาแล้ว “ไหนๆ ทุกคนก็เรียกคุณว่าพี่หมู งั้นผมจะร้องเพลง ‘บทเพลงหมู’ ให้ทุกคนฟัง”
‘บทเพลงหมู’ มันได้ด้วยเหรอ? ขณะที่ทุกคนกำลังงง หลินจือไปก็เริ่มดีดกีตาร์ร้องเพลง
“หมู— จมูกเธอมิรสองรู เวลาเป็นหวัดยังมีน้ำมูกย้อย…”
อุ๊บ! คอมเมนต์ระเบิดเสียงหัวเราะ! เนื้อเพลงนี่แต่งถึงหมูจริงๆ ด้วย! ซือหม่าจูอ้าปากค้างอยู่ในไลฟ์!
“หมู— เธอมีตากลมดำปี๋ มองดูๆๆ ก็ไม่เห็นขอบ…” ตาซือหม่าจูเริ่มเบิกกว้าง ดูเหมือนหมูจริงๆ
“หมู— ใบหูเธอ
