ใหญ่เหลือเกิน สะบัดไปมาก็ยังไม่ได้ยินว่าฉันกำลังด่าเธอว่าโง่…” ซือหม่าจูหัวเราะออกมา
“หมู— หางเธอม้วนงอเป็นวงๆ ที่แท้วิ่งไปกระโดดไปยังขาดมันไม่ได้เลย…”
เมื่อฉู่ฉือเอ่ยคำว่า ‘หมู’ ครั้งแล้วครั้งเล่า ซือหม่าจูก็หัวเราะชอบใจโบกไม้โบกมือเต้นตามอย่างมีความสุข และในตอนนั้นเองจู่ๆ ฉู่ฉือก็วางกีตาร์ลงแล้วหันไปทางคีย์บอร์ดไฟฟ้า ดีดนิ้วเล่นโน้ตด้วยความเร็ว! ดนตรีพลันเปลี่ยนเป็นครึกครื้นสนุกสนาน! จังหวะเร้าใจอย่างยิ่ง!
ดูเหมือนฉู่ฉืออินกับเพลงสุดๆ ทั้งร่างเคลื่อนไหวไปตามจังหวะ ท่วงทำนองเร้าใจก็กระแทกโสตประสาทผู้ชมทุกคนว่า
“หัวหมู สมองหมู ตัวหมู หางหมู เจ้าหมูเด็กดีไม่เคยเลือกกิน ทุกวันนอนยาวจนแดดเปรี้ยง ไม่เคยแปรงฟัน ไม่เคยมีเรื่องกับใคร…”
ซือหม่าจูที่กำลังยิ้มอยู่ๆ ก็ชะงักไป ดวงตาถลนกว้างยิ่งกว่าเดิม อ้าปากค้าง ขนลุกไปทั้งตัว สีหน้าดูตลกปนตกตะลึงบอกไม่ถูก เขาช็อกไปแล้ว!
คอมเมนต์ในไลฟ์ยิ่งระเบิดอย่างบ้าคลั่ง ผู้ชมก็อึ้งไปเช่นกัน ท่อนฮุกนี้ทำให้เพลงสมบูรณ์แบบ ฟังแล้วไพเราะสุดๆ!
‘สุดยอด!’‘ขำไม่ไหวแล้ว!’‘นี่ร้องถึงหมูทุกประโยคจริงๆ!’‘แบบนี้ก็ได้เหรอ!’‘แต่งเพลงแบบนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย! เวลาสั้นๆ แค่นี้เองนะ!’‘ฉู่ฉือประดุจเทพ!’‘ที่สำคัญคือเพลงเพราะมากด้วย! น่ารักอะ!’
หลินจือไปไม่สนใจอ่านคอมเมนต์ เขาหยิบกีตาร์ขึ้นมาอีกครั้ง
“หมู— พุงของเธอกลมป่อง แค่เห็นก็รู้ว่าทนลำบากไม่ไหว หมู— ผิวเธอขาวเนียนเพีย
