งนี้ ชาติที่แล้วคงเกิดในบ้านเศรษฐีแน่เลย—”
ร้องจบไปไม่กี่ท่อนก็เปลี่ยนไปเล่นคีย์บอร์ดอีกครั้ง
“ตำนานเล่าว่าบรรพบุรุษเธอช่างพิสดาร ซินแสบอกดวงชะตาเขาเจ้าชู้มหาภัย เจอสาวสวยทีไรเป็นหัวเราะคิกคัก ไม่เคยหน้าแดง ไม่เคยกลัวฮะแฮ่ม…” หลินจือไปร้องถึงตรงนี้ก็หันไปหากล้องแล้วมองซือหม่าจูที่เชื่อมไมค์ด้วย “เธอเหมือนเขามากเลย”
ซือหม่าจูได้สติจากความช็อกหัวเราะลั่นแล้วดันเผลอหัวเราะออกมาเป็นเสียงหมู
‘ยอมแล้ว!’‘ฉู่ฉือ โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย!’‘ฮ่าๆๆๆ ซือหม่าจู!’‘เสียงร้องหมูเมื่อกี้เหมือนเกินไปแล้ว!’‘สุดจัด! แม่รีบออกมาดูเทพเร็ว!’‘โจทย์หมูแบบนี้นายก็ยังแต่งเพลงได้อีก!’
‘ฉันรู้สึกว่าเขาเรียกฉันว่าหมู!’‘ไม่ใช่ เขาเรียกซือหม่าจูต่างหาก!’‘พี่หมู บทเพลงหมู!’
คอมเมนต์ถล่มไลฟ์ถี่รัวราวกับคลั่ง ซือหม่าจูก็ส่งเสียงประหลาดออกมา “ไอหยา!”
“ไม่ได้ตั้งใจล้อเลียนนะ” หลินจือไปกลาวยิ้มๆ
“สุดยอดมาก น่ากลัวเกินไปแล้ว! ตอนนี้ผมขนลุกไปทั้งตัวเลยเนี่ย! อาจารย์ฉู่ฉือโปรดรับการคำนับจากผมด้วย” ขณะที่พูดซือหม่าจูก็โค้งคำนับกล้องอย่างบ้าคลั่ง นี่ไม่ใช่แค่การประจบแต่ซือหม่าจูรู้สึกทึ่งจริงๆ เพราะหัวข้อนี้เขาคิดสด แล้วฉู่ฉือก็แต่งเพลงออกมาได้จริงๆ แถมเนื้อเพลงยังเข้ากันดีไม่ฝืนเลยสักนิด และทำนองก็เพราะมาก!
“เพราะเกินไปแล้ว! ผมจะร้องไห้อยู่แล้วครับ” ซือหม่าจูตื่นเต้นมากถึงขั้นมีน้ำตาซึมออกมาหนึ่งหยด แต่นั่นอาจเพราะขำมากกว่
