ยนะครับ บรรยากาศสุดยอดไปเลยครับ”
“จริงเหรอครับ?” หลินจือไปยิ้มออกมา
ดูเหมือนว่าซูเปอร์มาร์เก็ตและห้างร้านต่างๆ ของโลกนี้ก็ไม่อาจต้านทานเพลง ‘ขอให้ร่ำรวย’ ได้เหมือนกัน
หลังจากวางสายหลินจือไปก็ออกไปตากแดดในลานบ้าน แต่แล้วก็เห็นแม่กับพี่สาวกลับมาพอดี ทั้งคู่หิ้วถุงพะรุงพะรังเต็มสองมือ
“นี่อะไรเหรอครับ?”
“ช้อปปิ้งตรุษจีนไง” หลินซีอิ้มกล่าว
หลินจือไปรีบเข้าไปช่วยถือของให้ทั้งสอง แม่ฮัมเพลงว่า
“ฉันขออวยพรให้คุณร่ำรวย ขออวยพรให้คุณสดใส-”
หลินซีพลันโวยวาย “แม่หยุดร้องได้แล้ว ตามทางก็ยังฟังไม่พออีกเหรอ เดินไปไหนก็มีแต่เพลงนี้ พระเจ้า!”
“แม่ร้องเพลงของลูกชายตัวเองแล้วมันผิดตรงไหน!”
ดูเหมือนแม่ไม่คิดว่ามีตรงไหนเป็นปัญหา ถ้าเป็นเพลงที่ลูกชายเธอแต่ง เธอสามารถเปิดวนซ้ำเป็นร้อยรอบโดยไม่เบื่อเลยสักนิด
“พระเจ้าช่วยลูกด้วยเถิด ลูกถูกล้างสมองไปหมดแล้ว!”
หลินซีกล่าวพลางหันมองคนต้นเรื่องอย่างหลินจือไป
“นายรู้ไหมว่าเพลง “ขอให้ร่ำรวย” ของนายฮิตในห้างสรรพสินค้าและซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดไหน?”
“เดี๋ยวนี้ในเมืองมีแต่ห้าง เดินไปไหนก็มีแต่เพลงนี้”
“ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าทั้งโลกกำลังเปิดแต่เพลงนี้แล้วเนี่ย!”
พอพูดถึงท้ายๆ หลินซีก็เริ่มบ่นออกมา หลินจือไปหัวเราะลั่น
เจียงเฉิงก็เพิ่งพูดแบบนี้เหมือนกัน ดูเหมือนเพลง ‘ขอให้ร่ำรวย’ จะกลายเป็นเพลงที่คนร้องตามได้มากที่สุดของตัวเองไปแล้ว?
แต่พอตกบ่ายหลินจือไปก็หัวเราะไม่ออก เ
