กเท้า
เมื่อครู่ซูฉานเพิ่งเสียหน้าในใจยังอึดอัดพอเห็นหลินจือไปหยุดเดินก็คิดว่าเขาไม่กล้าแล้วกำลังจะหัวเราะเยาะคำพูดมาถึงริมฝีปากกลับชะงักลงเพราะตอนนี้สีหน้าหลินจือไปน่ากลัวมาก เส้นเลือดบนหน้าผากปูดนูน
สีหน้าอมครึมหนักหนากว่าตอนที่หลินจือไปถูกเธอแฉความลับนั้นหลายเท่าราวกับแผ่รังสีที่ชวนให้คนหวาดกลัว ชั่วอึดใจถัดมาซูฉานก็เข้าใจเหตุผลทันทีในห้องมีคนหลายคนกำลังคุยกันเสียงดังมาก
“ฮ่าๆๆๆ อาสี่ของพวกเรานี่คิดอะไรก็ไม่รู้ถึงยอมเป็นเต่าหัวเขียวไปแต่งกับนักงิ้วเข้าให้”
“จริงสิๆ”
“ละครเรื่องนั้นที่อาสะใภ้สี่แสดงเมื่อก่อนนะฉากจูบนี่ไม่เลวเลยตอนนั้นหุ่นก็แซ่บใช้ได้ ผู้กำกับเรื่องนี้ยังเป็นหลินตงด้วยนะ”
“นั่นมันมุมกล้อง…”
“จะมุมกล้องหรือไม่ก็ช่าง ดาราสาววงการบันเทิงมีสักกี่คนที่สะอาด ขำเนี่ยเคยเล่นมาเป็นสิบ!”
“จุ๊ๆ เบาเสียงหน่อย”
“หึๆ จะบอกความลับที่พวกนายไม่รู้ จำหมาที่หลินจือไปเลี้ยงตอนเด็กได้ไหม?”
“ไม่ใช่ว่าหายไปเหรอ?”
“เหอะๆ ถูกฉันวางยาตายแล้วโยนลงถังขยะไปละ”
“โว้ว”
“นายโคตรเจ๋ง”
ซูฉานเริ่มทนฟังไม่ไหว มองสีหน้าที่น่ากลัวของหลินจือไปก็อดไม่ได้ที่จะดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ
“เราบันทึกเสียงกันเถอะ” เธอรีบหยิบมือถือออกมา
แต่แล้วหลินจือไปกลับบิดลูกบิดเปิดประตูเข้าไปเรื่องของตระกูลหลินก็ต้องแก้แบบตระกูลหลิน ไฟล์เสียงจะช่วยอะไรได้?
ซูฉานอ้าปากค้างแต่สุดท้ายก็กัดฟันตามเข้าไปหลินจือไปกวาดสายตามองรอบๆ ในห้องน
