งอวิ๋นซั่งกลัวจะเกิดเรื่อง รีบดึงจางอวิ๋นซั่งออกไป
ผู้จัดการกับผู้ช่วยของจางซีหยางก็ยืนประชิดสองข้าง จ้องจางอวิ๋นซั่งเขม็ง
“แกมันก็แค่ขยะ”
จางอวิ๋นซั่งเตะเก้าอี้ข้างๆ ทีหนึ่งแล้วหมุนตัวจากไป
จางซีหยางจัดเก้าอี้ให้ตรงแล้วถามผู้จัดการว่า “ข่าวนั้นนายปล่อยหรือเปล่า?”
ผู้จัดการส่ายหัว “ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากนายฉันจะกล้าเหรอ”
จางซีหยางเอ่ยเสียงเรียบ “งั้นต่อไปฉันก็จัดการเขาได้โดยไม่ต้องรู้สึกผิดแล้ว”
ผู้จัดการเบ้ปาก “ได้ยินว่าหมอนี่กร่างมานานไม่คิดว่าจะกร่างขนาดนี้”
“เบื้องหลังเขาคือหลินหลิว ได้ยินว่าความสัมพันธ์กับหลินหลิวเป็นแบบนั้น…”
ขณะนั้นเองจางซีหยางได้รับข้อความหนึ่ง
ไปตี้: แต่งให้คุณเพลงหนึ่ง เก็บไว้ร้องคืนตรุษจีนนะครับ
จางซีหยาง: ขอบคุณครับ
แล้วจางซีหยางก็ยิ้มพลางพูดว่า “ฉันก็มีผู้มีพระคุณของฉันเหมือนกัน”
[1] รีดน้ำจากต้นหอม เป็นแสลงจีนหมายถึงรีดเงินจากผู้บริโภคหรือคนธรรมดา
