วังต้าฉุยไม่กระเพื่อมสั่นไหว “จะได้ช่วยองค์หญิงอยู่แล้ว แต่ทำไมไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด?”
เขาเดินถึงทุ่งหญ้า ข้างหน้ามีเอฟเฟกต์กากๆ ขนาดใหญ่เขียนว่า ‘ภูเขาเพลิง’
บนภูเขาเพลิงมีตัวร้ายยืนอยู่ แน่นอนว่าเป็นไอ้หมอนั่นที่ตายมาแล้วสองครั้งก่อนหน้านี้
หวังต้าฉุยสีหน้าไร้อารมณ์ “เอฟเฟกต์จะกากกว่านี้ได้อีกไหม? ไร้อารมณ์ร่วมสุดๆ!”
“แล้วที่ยืนอยู่บนปราสาทก็ไอ้คนที่โดนข้าสอยมาสองรอบนั่นใช่ไหม? ไม่ใช่ช่างแต่งหน้าคนเดียวกันละสิ? สไตล์ต่างกันสิ้นเชิงเลยนะ!”
บนภูเขาเอฟเฟกต์ ตัวร้ายหันมามองหวังต้าฉุยแล้วยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย
“หนุ่มน้อย เจ้ามาถึงสักที องค์หญิงถูกขังอยู่… เอ่อ… ตรง ตรง ตรง ตรง ตรงข้างล่างนี่แหละ”
ลืมบทอีกแล้ว! หวังต้าฉุยกล่าวอย่างเหนื่อยใจ “แกซ้อมไปตั้งกี่รอบแล้วยังจำบทไม่ได้อีกเหรอ?”
ตัวร้ายตัดบทท่องรวดเดียว “เจ้าต้องเหยียบศพข้าไปก่อน! หนุ่มน้อยข้าขอสู้เป็นตายกับเจ้า!”
เสียงดนตรีดังขึ้น สีหน้าหวังต้าฉุยเปลี่ยนไป “สมเป็นจอมมารลาสต์บอส แม้แต่เอฟเฟกต์ก็ยังเนี้ยบขึ้น!”
ด้านหลังตัวร้ายมีปีกสีดำคู่หนึ่งปรากฏ ทำจากพลาสติกแต่ก็ดูดีกว่าก่อนหน้านี้มากแล้ว
หวังต้าฉุยกล่าว “ในที่สุดก็เหมือนศึกตัดสินสักที!”
คราวนี้จะสู้จริงไหม? ผู้ชมเบิกตากว้างมองดู จากนั้นตัวร้ายก็เท้าลื่นพลัดตกเขาลงมา
ผู้ชม: “…”
หวังต้าฉุย: “…”
ตัวร้ายเริ่มทิ้งคำสั่งเสีย: “ชีวิตนี้ข้าไม่เสียใจ…”
หวังต้าฉุย: “ไม่เสียใจบ้านเจ้าสิ
