งไง?’ ในเมื่อทุกคนเตรียมคีย์บอร์ดไว้พร้อมแล้ว ตนจะไม่สนองตอบได้อย่างไร?
เวลาหนึ่งวันก็ผ่านไปทีละน้อยท่ามกลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์ที่ยังคงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
เช้า เที่ยง บ่าย หกโมงเย็น หนึ่งทุ่ม หนึ่งทุ่มห้าสิบ!
เมื่อเข้าสู่การนับถอยหลังสิบนาทีสุดท้ายก่อนออกอากาศ ทราฟฟิกบนคุนเผิงวิดีโอพุ่งทะยาน
ชาวเน็ตแห่กันเข้ามา!
ในวงการ สามค่ายใหญ่ทั่วทุกสารทิศต่างจับตาดู!
ไม่ใช่เพราะคาดหวังอะไรกับ ‘Unexpectedness’ เลย เกือบทั้งหมดแค่มาดูความขายหน้าล้วนๆ
‘จะเริ่มแล้ว!’
‘ฉันเตรียมพร้อมสาดคำด่าแล้ว!’
‘ถ้าไม่ใช่บทที่อาจารย์ปู่เยโหวเขียน ฉันไม่มาดูหรอก’
‘บางทีอาจารย์ปู่เยโหวก็คงไม่คิดว่าบทจะถูกคุนเผิงเอามาปู้ยี่ปู้ยำแบบนี้ละมั้ง’
‘ถึงเวลาแล้ว! โอโห อัปสิบตอนรวด!’
‘หือ? ตอนแรกสั้นมาก! สั้นกว่าละครสั้นอีก!’
ระหว่างที่ถกกัน ผู้ชมได้คลิกดูตอนแรกแล้ว
แต่ตอนแรกยาวแค่ราวสามนาทีกว่าๆ ทำเอาคนจำนวนมากตาค้างเลยทีเดียว
นี่ก็สั้นเกินไปไหมเนี่ย? สมองของทุกคนมึนงงไปหมด
ขณะนั้นในบ้านหยิ่นตงหน่วนก็เข้าแอปคุนเผิงวิดีโอแล้วเปิดโหมดแคสต์ขึ้นทีวีจอยักษ์ทันที
เพลงไตเติ้ลดังขึ้น
“แรงกดดันชีวิต ทำให้ฉันลืมว่าตนเองคือใคร”
“อยากเป็นอัศวิน แต่ยังเป็นหวังต้าฉุยผู้อับโชค”
“โลกนี้ทำให้เธอจนปัญญา ไม่รู้ว่าดีหรือร้าย”
“การเปลี่ยนแปลงที่เร็วเกินไป จนกลัวตกยุคสมัยนี้”
“เฝ้ามอง เฝ้ามอง เต็มไปด้วยความสับสน”
“ฉันนึกถึง ฉันนึกถึง การว
