ะ?’
‘เพลงเปิดกับมุกนี้สนุกดีแฮะ’
‘นี่เพิ่งเริ่มเองนะ ตอนหลักต่างหากที่สำคัญ อย่าให้คุนเผิงใช้มุกเดียวตบตาเด็ดขาดเลย!’
‘นั่นสิ’
‘ฉันจ่ายค่าสมาชิกรายปีให้เว็บห่วยๆ นี่เลยนะ จะให้ฉันดูงานกระโหลกกะลาพวกนี้เหรอ เอาเปรียบเกินไปแล้ว’
‘กองถ่ายถังแตกแบบนี้จะถ่ายอะไรดีๆ ออกมาได้’
‘ทุนต่ำมักหมายถึงของถูกคุณภาพแย่’
‘คุนเผิงนี่หัวแข็งทีเดียว ถูกวิจารณ์ว่าไม่มีคุณภาพก็ยังไม่ยอมรับ’
‘ดันทุรังจะออกอากาศให้ได้ในช่วงกระแสแรงแบบนี้ งั้นก็ลองดู’
เว็บไซต์วิดีโอของบลูสตาร์ต่างก็มีระบบคอมเมนต์แบบเด้ง หลายคนก็พูดคุยกันผ่านตรงนั้น
ในหมู่คนเหล่านี้ไม่ใช่แค่ผู้ชมทั่วไป แต่ยังปะปนไปด้วยคนในวงการไม่น้อย
มีกระทั่งพวกช่างสอดรู้จากสามค่ายใหญ่ ระหว่างถกกันตอนหลักเริ่มต้นขึ้นแล้ว
เห็นเพียงชายหนุ่มในชุดโบราณคนหนึ่งปรากฏในกล้อง
สีหน้าที่อราวกับเป็นอัมพาต ปากเผยอแง้มเล็กน้อยเผยให้เห็นฟันหน้าสองซี่ ชวนขำอย่างบอกไม่ถูก
ขณะเดียวกันเสียงบรรยายนอกจอดังขึ้น เสียงความคิดเข้าจังหวะดนตรีมันๆ
“ผมชื่อหวังต้าฉุย เป็นนักแสดงกำลังถ่ายละครกำลังภายในต้นทุนต่ำอยู่”
เสียงพลันเปลี่ยนไป หวังต้าฉุยหันไปมองกระบี่ในมือ ปากยังนิ่งไม่ขยับ เสียงความคิดยังคงดังลอยมานอกจอ
คราวนี้บ่นอย่างมีอารมณ์ว่า “ทุนต่ำเกินไปไหมเนี่ย! กระบี่ของเล่นเด็กมาจากไหนกัน!”
จิ๊งงงงง! กระบี่ของเล่นในมือหวังต้าฉุยกลับเปล่งประกายวิบวับ
“คุณภาพขนาดนี่ยังจะวิบวับอะไรอีกฟะ!
