ไม่กี่วันตอมาหลินจือไปเพิ่งตื่นนอนก็ได้รับโทรศัพท์จากเจียงเฉิง
“เจ้านายจะออกอากาศแล้วครับ!”
“อะไรครับ?”
“โฆษณาของเซียนเวยกัวหยวนนะครับ แบรนด์ลงทุนไปเยอะทีเดียวออกอากาศรอบปฐมฤกษ์ก็ฉายทางสถานีเทียนกวงทีวีเลยครับแล้วก็มีเว็บไซต์วิดีโอต่างๆ อีกหลายเจ้าที่เตรียมไว้ด้วย เริ่มฉายตอนประมาณสิบโมงเช้าวันนี้ครับ”
“โอเคครับ”
“ของเราจะเวิรกไหมครับ?” เจียงเฉิงยังคงกังวล
“โฆษณาช็อกโกแลตหลานฝูดูหรูหราไฮคลาสมากเทียบกับโฆษณาของเซียนเวยกั่วหยวนแล้วดูบ้านๆ ไปหนอยเลยครับ”
“งั้นพี่ก็รอดูยอดขายแลวกัน”
การจะพิสูจน์วาโฆษณาชิ้นหนึ่งประสบความสําเร็จหรือไม ต้องดูว่ายอดขายของสินค้าหลังจากโฆษณาออกอายเพิ่มขืนหรือเปลา
สวนทีเจียงเฉิงบอกวาโฆษณาเชซียนเวยกัวหยวนดูบานๆ นั้นความจริงนันแหละคือสิงทีหลินจือไปตองการ
เพราะโฆษณาช็อกโกแลตหลานผู่เนนกลุมเปาหมายอยูสามกลุมหลักคือคนรักทีกําลังคบกัน หญิงสาววัยทํางาน และคู่สามีภรรยาวัยกลางคนที่ให้ความสําคัญกับคุณภาพชีวิตจึงต่องดูหรูมีระดับ แต่เซียนเวยกั่วหยวนจะเอาความหรูหราไปทําไมละ?
นี่คือตัวอยางคลาสสิกที่ประสบความสําเร็จอยางมากในชาติกอนจุดเริ่มต่นมาจากแบรนด์หนงฟูกั่วหยวน
เพราะข้อจํากัดทางเทคนิคเครื่องดื่มน้าผลไม่แทบทุกชนิดจะต่องเจอกับปัญหาตะกอนที่ตกอยู่ก้นขวดเมื่อวางทิ้งไวซึ่งผู้บริโภคจํานวนไม่น่อยจะรู้สึกกังวล พอเห็นตะกอนในขวดก็จะสงสัยทันทีว่าของมันเสียหรือเปลา
คิดไมถึงวาหนงฟูกัว
