ตามคำสั่งของหลินจือไป เจียงเฉิงคอยจับตาดูฝั่งหลินกงอยู่ตลอดเวลาขอเพียงหลินกงถ่ายโฆษณา หลินจือไปก็จะส่งของขวัญเล็กๆ ไปให้เขาทันที
“โฆษณาแบรนด์ไหนครับ?”“ฉีเลอกั่วจือ ที่เคยบอกก่อนหน้านี้นะครับ เป็นแบรนด์เครื่องดื่มที่เสินฮว่าถือหุ้นอยู่ครับ”“งั้นคู่แข่งก็คือ เชียนเวยกั่วหยวน สินะ…”
หลินจือไปเคยฟังเจียงเฉิงเล่าเกี่ยวกับแบรนด์นี้มาก่อนเจียงเฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คู่แข่งรายใหญ่ที่สุดของฉีเลอกั่วจือ คือ เซียนเวยกั่วหยวน จริงๆ ครับ”“น่าสนใจตรงที่ พอรู้ว่าฉีเลอกั่วจืออยากให้คุนเผิงเราทำแผนโฆษณา เซียนเวยกั่วหยวนก็รีบติดต่อผมมาเลย บอกว่าอยากร่วมงานกับเราครับ”
“กระแสแบรนด์นี้เป็นยังไงครับ?”“เชียนเวยกั่วหยวนทำเครื่องดื่มน้ำผลไม้เป็นหลัก ชื่อเสียงในตลาดไม่มีปัญหาเลยครับ”“ปัจจุบันยังไม่เคยมีประเด็นเรื่องความปลอดภัย สามารถร่วมงานได้อย่างสบายใจครับ”
“โอเคครับ”คืนนั้น หลินจือไปก็ส่ง ‘แผนโฆษณาเชียนเวยกั่วหยวน’ ให้เจียงเฉิง
เจียงเฉิงเปิดแผนขึ้นมาดูแล้วก็อดตะลึงไม่ได้ เพราะแผนนี้มีคำโฆษณาอยู่เพียงประโยคเดียวว่า:“เขย่าก่อนดื่ม!”
แม้ว่าเขาจะเชื่อมั่นในความสามารถของเจ้านายมากแค่ไหน เขาก็ยังจำเป็นต้องโทรไปถามให้แน่ใจว่า“โฆษณามีแค่ประโยคเดียวจริงๆ เหรอครับ?” แบบนี้จะได้ผลเหรอ?แล้วผมควรจะอธิบายกับคนฝั่งเชียนเวยกั่วหยวนยังไง?
หลินจือไปยิ้มแล้วกล่าวว่า“พี่ต้องเคยดื่มน้ำผลไม้มาบ้างแน่ๆ งั้นก็น่าจะรู้ว่าหลายแ
