พากันรุมเข้ามาที่โทรศัพท์ด้วยความสนใจพอรูเรื่องแตละคนตางก็เบิกตากวาง!
“โฆษณาได้ผล!?”
“ไมใชชาวเน็ตบอกวา…”
“อยาสนใจว่าชาวเน็ตพูดอะไรเลย ให้สนใจว่าพวกเขาทําอะไรต่างหาก!”
“ฮ่าๆๆ!”
“นักวางแผนคุนเผิงเจงจริงๆ!”
ฝั่งฉีเลอกัวจือหลินกงกําลังรอฟังผลตอบรับที่สํานักงานใหญ่ปกติเมื่อมีโฆษณาใหม่ออกมายอดขายก็ควรจะพุ่งขึ้นตามไปด้วย
“ยังไม่มีขาวอีกเหรอ?”
“โฆษณาใหมของเราคอมเมนตในเน็ตก็โอเคอยนะครับแต่คนสวนใหญ่กลับพูดถึงแคข่าวความรักของพรีเซนเตอร์ทั้งสองคนของเราแทบไม่มีใครสนใจตัวโฆษณาเลยครับ”
“ไม่เป็นไรแคพูดถึงสินค้าเราก็พอ”
“ยอดขายเป็นไงบาง?”
“ติดตอซูเปอร์ใหญ่ๆ รึยัง!”
“ผมติดต่อแล้ว…”
“ว่าไงบ่าง?”
“ ผู้จัดการซูเปอร์บอกวา…”
“พูดอะไร!”
“ออมแอมครับ! ผู้จัดการของซูเปอรมารเก็ตหลายแหงบอกวาตอนนี้ยังไมจําเป็นตองสังสินคาจากจิเลอกัวจือเพิ่มเพราะวันนี้ลูกค้าที่มาซื้อน้าผลไม่ส่วนใหญ่เลือกซื้อเชียนเวยกัวหยวนกันหมดครับ!”
“อะไรนะ!?”
“โฆษณากระจอกนั้นนะเหรอ?”
เหล่าผู้บริหารของจีเลอกั่วจือทุกคนรู้สึกราวกับโดนฟาดเต็มแรงส่วนหลินกงถึงกับมุมปากกระตุก!
ทําไมเป็นแบบนี้?
เซียนเวยกั่วหยวนมีดีอะไร!
ฉันเลียนแบบโมเดลโฆษณาช็อกโกแลตหลานฝูทุมงบไปมหาศาลจ้างดาราระดับท็อปมาปั่นข่าวรักกันใหนาสนใจ
แตสุดทายกลับไมไดผลอะไรเลยสักอยางสวนโฆษณากระจอกของคุนเผิงไมมีแมแตดาราสักคนยังประสบความสําเร็จอยางถลมทลายงันเหรอ!?
