นนักเขียนบทละครได้สำเร็จ สิ่งหนึ่งที่ได้เปรียบคือขายลิขสิทธิ์นิยายได้ง่ายขึ้นนั่นเองไม่นานเจียงเฉิงก็ติดต่อหลินจือไป บอกว่ามีผู้บริหารบริษัทผลิตสื่ออยากจะซื้อสิทธิ์เรื่อง ‘ความลับ’ ทำเป็นภาพยนตร์
“ขายได้เลยครับ”หลินจือไปไม่ได้ขาดแคลนบทละครดีๆ อยู่แล้วจึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับลิขสิทธิ์ดัดแปลงภาพยนตร์ของ ‘ความลับ’ในชาติก่อน นิยายเล่มนี้ก็เคยถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์มาแล้วในญี่ปุ่น
“ราคาพี่ไปเจรจาได้เลยครับ”“ครับ”
เจียงเฉิงเห็นว่าหลินจือไปไม่ได้สนใจเรื่องลิขสิทธิ์ภาพยนตร์เท่าไร จึงพูดเสริมขึ้นว่า“งั้นผมขายลิขสิทธิ์ ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ ไปด้วยแล้วกันนะครับ ก่อนหน้านี้ก็มีคนมาติดต่อถามราคาอยู่ด้วย”
“ได้ครับ” หลินจือไปว่า “รวมถึงเรื่องสั้นที่ผมเคยเขียนไว้ก่อนหน้านี้ด้วย”“ใครอยากซื้อก็ปล่อยไปได้เลย ยังเหลือเรื่องสั้นอีกหลายเรื่องไม่ใช่เหรอครับ”
เจียงเฉิงยิ้มออกมา “ดูท่าคุนเผิงเราคงต้องตั้งฝ่ายลิขสิทธิ์ขึ้นมาโดยเฉพาะแล้วละครับ”หลินจือไปว่า “แล้วแต่พี่จัดการแล้วกันครับ”
เจียงเฉิงส่งเสียงรับคำ จากนั้นก็เริ่มพูดถึงเรื่องของจี๋เฟิงมีเดีย“เว็บไซต์วิดีโอของจี๋เฟิงมีเดีย ตกลงจะขายให้เราในราคาที่ถูกกว่าปกติ”“แต่มีเงื่อนไขเพิ่มเติมคือ จี๋เฟิงมีเดียอยากถือหุ้นไวยี่สิบเปอร์เซ็นต์ครับ”
ไม่ขายขาด? หลินจือไปถึงกับหลุดยิ้มอย่างพูดไม่ออกเขาเข้าใจดีว่าจี๋เฟิงมีเดียอยากจะเกาะคุนเผิง แต่ถ้าในอนาคตเว็บไซต
