บทที่ 444 ทำไมครอบครัวพวกข้าถึงไม่ได้?!
พี่เป้ายิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าความคิดนี้ถูกต้องแล้ว
หากเลือกได้ ผู้ใดจะอยากงอมืองอเท้านั่งรอความตาย?
ต่อให้ทุกวันได้กินอาหารเลิศหรูก็ไร้ความหมาย
มีแต่ตอนที่มีความหวัง สามารถแต่งภรรยาให้กำเนิดบุตร ใช้ชีวิตเช่นคนธรรมดาทั่วไป นั่นต่างหากจึงจะเรียกว่า ‘การใช้ชีวิต’
เย่อวี๋หรานหาได้ทราบว่าคล้อยหลังนางไปแล้วกลับมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น
คาดว่าต่อให้รู้เรื่องก็คงไม่นึกแปลกใจ
เรื่องนี้เป็นได้ทั้งเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็ก อีกฝ่ายยิ่งให้ความสำคัญก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความเอาจริงเอาจัง ในอนาคตเมื่อตัดสินใจเลือกแล้วก็จะยิ่งเชื่อถือได้
ครั้นไปถึงสำนักศึกษาสกุลเสิน หลังจากเข้าพบอาจารย์เสินแล้ว เย่อวี๋หรานก็ไปสนทนากับเสินต้าเหนียงสักพัก ทั้งยังตกลงเรื่องการค้าเส้นมันเทศที่ได้ทดลองขายมาหลายวันแล้วให้เป็นที่แน่นอนในที่สุด
นับตั้งแต่สกุลเสินมีเส้นมันเทศและขนมเปี๊ยะมันเทศก็ได้รับความนิยมในหมู่ลูกศิษย์อย่างล้นหลาม คนจำนวนไม่น้อยสั่งจองล่วงหน้าเพื่อส่งกลับไปให้ครอบครัว
เมื่อเพื่อนบ้านได้ยินว่าสกุลเสินมีอาหารแปลกใหม่ก็มาถามไถ่ถึงเรือน
“เส้นมันเทศของเจ้าทั้งอร่อย เหนียวหนึบ และช่วยให้อิ่มท้อง คนเยอะแยะล้วนชม
ชอบ” เสินต้าเหนียงพูดเคล้ารอยยิ้ม “ก่อนหน้านี้เจ้าส่งมาให้ บอกว่าเอาไว้ให้พวกลูกศิษย์กิน ที่จริงแล้วมีส่วนหนึ่งถูกเพื่อนบ้านแย่งไป พอพวกเขาได้ยินข่าวก็มาขอซื้อให้ได้
