วกเขาออกสินค้าใหม่ อยากใช้โอกาสนี้โปรโมตให้ดังเปรี้ยงในครั้งเดียว”
หลินจือไปไม่ตอบ เขาเรียกระบบขึ้นมาในใจแล้วถามคำถามว่า “ฉันสามารถออกแบบโฆษณาสินค้าได้ไหม?”
เฟยหง: “ได้เลย”
หลินจือไปดีใจ ทำได้จริงๆ ด้วย! ระบบไม่ค่อยชอบบอกอะไรล่วงหน้าอยู่แล้ว เขารู้ดีแต่ก็คร้านจะบ่นอะไร หลินจือไปจึงพูดในใจขึ้นมาทันทีว่า
“จัดทำแผนโฆษณาช็อกโกแลตให้ฉันชุดนึง!”
ไม่กี่วินาทีต่อมา หลินจือไปก็ได้รับแผนโฆษณาหนึ่งฉบับ หลินจือไปอ่านแผนโฆษณาแล้วเผยรอยยิ้ม ก่อนจะพูดกับเจียงเฉิงที่อยู่ปลายสายว่า
“พี่บอกทางฝ่ายโฆษณาไปนะครับว่า รายการนี้ไม่อนุญาตให้ยัดดาราเข้ามา แต่การเป็นสปอนเซอร์รายการวาไรตี้ที่คุนเผิงเราผลิตจะมีสิทธิพิเศษให้หนึ่งอย่าง”
“สิทธิพิเศษอะไรเหรอครับ?”
“มอบแผนโฆษณาให้ฟรีครับ”
“มอบแผนโฆษณา… ฟรี?”
“พี่ก็น่าจะรู้ว่าผมถนัดวางแผนวาไรตี้ แล้วการวางแผนโฆษณาไม่ใช่การวางแผนเหรอครับ?”
“ก็สมเหตุสมผล…”
“ผมจะส่งแผนโฆษณาไปให้ พี่เอาไปให้พวกเขาพิจารณา ถ้าพวกเขาตกลงตามเงื่อนไขนี้ เราก็ร่วมงานกัน ถ้าไม่ตกลง ก็ให้จี๋เฟิงเปลี่ยนสปอนเซอร์หลักไปเลยครับ” หลินจือไปขัดจังหวะเจียงเฉิง
“เข้าใจแล้วครับ” เจียงเฉิงเพิ่งรู้ตัวก็พลันเอ่ยขึ้นว่า “แสดงว่าคุนเผิงของเรากำลังจะขยายกิจการสู่ธุรกิจโฆษณาแล้วใช่ไหมครับ?”
“นับว่าใช่แล้วกันครับ” หลินจือไปคิดว่านี่เป็นเส้นทางทำเงินที่พอจะทำได้เหมือนกัน
เจียงเฉิงเงียบไปนาน แล้วอดไม่ได้ที่จะถามคำ
