ินโสวจัวน่าจะร้องได้ไม่ยาก เพราะความยากของเพลงนี้แค่ระดับปานกลาง
ส่วนที่ยากที่สุดจริงๆ ก็คือท่อนแร็ปตรงกลาง ถ้าถึงที่สุดแล้วทำไม่ได้ก็ค่อยหาคนอื่น
ส่วน ‘โฉมงาม’ คงได้แต่ต้องยกให้ซุนกู่
เพลงนี้มีลูกเล่นการเปลี่ยนเสียงเยอะมาก ซึ่งนักร้องทั่วไปยากจะรับมือได้
จุดเด่นที่สุดของหูเยี่ยนปินก็คือสไตล์การร้องที่ใส่ลูกเอื้อนอย่างบ้าคลั่งแบบนั้นแหละ
ลงมือกันเลย!
หลินจือไปจัดการเขียนโน้ตเพลงเสร็จอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแยกส่งให้หลินโสวจัวและซุนกู่แต่ละคน
จากนั้น หลินจือไปก็เริ่มทำดนตรีประกอบและเรียบเรียงเพลงทั้งสอง
เขาต้องเร่งปล่อยให้ทันวันที่สิบของเดือนนี้
ถ้าช้ากว่านั้นแล้วเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมาคงยุ่งยาก
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังมีทางถอยคือให้จางซีหยางมาช่วยอุดรูรั่วเป็นกรณีฉุกเฉิน
ขณะที่หลินโสวจัวกำลังนั่งคุยกับแม่อยู่ที่บ้าน จู่ๆ ก็ได้รับข่าวจากหลินจือไป เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“คุณอาแต่งเพลงให้ผม!”
แม่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพร้อมกล่าวว่า
“เขาให้ความสำคัญกับลูกจริงๆ นะ ตอนนี้เขาเขียนเพลงให้ลูกตั้งสี่เพลงแล้วใช่ไหม?
ต่อไปลูกห้ามทำให้เขาผิดหวังละ!”
มีสี่เพลงแล้วจริงๆ
เพลงแรกคือ ‘ดับทุกข์’
เพลงที่สองคือ ‘คนแบบฉัน’
เพลงที่สามคือ ‘เป็นดั่งฝัน’
ส่วนเพลงที่สี่ก็คือ ‘ใต้หล้า’ ที่อยู่ตรงหน้านี้เอง
หลินโสวจัวกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า
“แม่วางใจได้เลยครับ ต่อให้คุณอาบอกให้ผมออกจากเสินฮว่า ผมก็จะไม่แม้แต่ขมวดคิ้วสักนิด
