หลี่เซียวกล่าว
“เพลงใหม่ของไปตี้กับจางซีหยางจะปล่อยแล้วนะ ลองฟังกันไหม?”
โจวหานจิ้นตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก
ห้าสิบแปดนาที ห้าสิบเก้านาที สองทุ่มตรง
หลี่เชียวกดเข้าไปดูผลงานในหน้าโปรไฟล์ของไปตี้ แล้วพบเพลงใหม่ที่ชื่อว่า ‘ขอยืมเวลาอีกห้าร้อยปีจากฟ้า’
“ชื่อเพลงนี้ทรงพลังจริงๆ!” หลี่เซียวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม
โจวหานจิ้นโผล่หน้ามาดูแล้วพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวว่า
“ฝีมือการเขียนของไปตี้นี่เจ๋งจริงๆ ประโยคที่โพสต์ในแอ็กเคานต์จี๋กวงของเขาก็ล้วนมีความเป็นวรรณศิลป์สุดๆ…”
เสียงของโจวหานจิ้นชะงักไป
หลี่เซียวแกล้งแหย่ว่า
“นี่นายติดตามเขาด้วยเหรอ? ใช้บัญชีลับติดตามหรือไง?”
โจวหานจิ้นกระแอมทีหนึ่ง
“แค่เผลอไปกดติดตามนะ ขี้เกียจกดยกเลิกก็เท่านั้น… มาฟังเพลงกันเถอะ”
หลี่เซียวเข้าใจนิสัยปากแข็งของโจวหานจิ้นดี บางครั้งเธอก็ชอบเห็นเขาเป็นแบบนี้
ในโทรศัพท์มือถือ เสียงของจางซีหยางดังขึ้น
ตอนแรกโจวหานจิ้นยังวิจารณ์ไม่หยุด
“เธอเคยบอกว่าจางซีหยางร้องใช้ได้ แต่ฉันว่าก็ธรรมดาๆ นะ ตะกี้ท่อนนั้นฉันน่ะทำได้ดีกว่าเขาซะอีก…”
วิจารณ์ไปวิจารณ์มา… โจวหานจิ้นก็ไม่พูดอะไรอีกเลย
“มองดูเกือกม้าเหล็กกระทบพื้นกึกก้อง เหยียบย่ำทั่วผืนแผ่นดินใหญ่หมื่นลี้
ยืนหยัดอยู่กลางพายุคลื่นลม จับยึดวงโคจรแห่งตะวันแลจันทรา
หวังให้หมู่ประชาอยู่เย็นเป็นสุข บ้านเมืองสงบสันติสมบูรณ์
ข้ายังอยากมีชีวิตอีกห้าร้อยปีจริงๆ!”
เสียงแห่งร
