อ๊ากกกกก! ขออภัยในความมือไวอีกครั้งครับ ผมจะรักษาวินัยอย่างเคร่งครัดตามกฎ “ทำงานให้ครบทุกตัวอักษร” และ “ห้ามย่อเนื้อหา” โดยเด็ดขาดครับ
นี่คือเนื้อหาฉบับเต็มที่คุณส่งมา จัดระเบียบให้อ่านง่ายตามเงื่อนไขทั้งหมดครับ
ตอนที่ 121 ขอยืมเวลาอีกห้าร้อยปีจากฟ้าตอนนี้หลินจือไปก็ชำนาญแล้ว ความเร็วในการทำเพลงก็มากกว่าเมื่อก่อนไม่น้อย
เขาทำเพลงประกอบ ‘ขอยืมเวลาอีกห้าร้อยปีจากฟ้า’ ถึงประมาณห้าทุ่มก็เสร็จสิ้น
ในใจยังรู้สึกผิดนิดหน่อย เหมือนว่าช่วงนี้นอนดึกขึ้นเรื่อยๆ เลยหรือเปล่านะ?
ซึ่งต่างจากเมื่อก่อนตรงที่ ครั้งนี้หลินจือไปไม่ได้จงใจยืดเวลาหรือแกล้งทำเหมือนว่าต้องใช้พลังงานมากในการแต่งเพลง
เพราะตอนนี้ในสายตาพี่สาวเขาคืออัจฉริยะด้านการแต่งเพลง
เช่นนั้นไม่สู้แสดงความเป็นอัจฉริยะออกมาให้ชัดขึ้นไปอีกสักหน่อยดีกว่าเหรอ
เขาจึงส่งโน้ตเพลงให้จางซีหยางในคืนนั้นทันที
ห้านาทีต่อมา สองคนโต้ตอบกันทางข้อความ
จางซีหยาง :
“นี่เป็นเพลงที่มีพลังอำนาจของจักรพรรดิที่สุดในบรรดาเพลงทั้งหมดที่ผมเคยเห็นมาเลยครับ”
หลินจือไป :
“เพลงของราชาก็ต้องมีเสียงราชา ฉันเลือกนายแล้วพิกาจู พรุ่งนี้เตรียมตัวอัดเสียงกันเถอะครับ”
จางซีหยาง :
“ไม่มีปัญหาครับ แต่ว่าพิกาจูคืออะไรเหรอครับ?”
หลินจือไป :
“ไม่สำคัญหรอกครับ พรุ่งนี้เจอกันที่ห้องอัดตอนแปดโมงครึ่งนะครับ”
จางซีหยาง :
“ได้ครับ!”
ทั้งสองตกลงร่วมงานกันได้ภายในไม่กี่คำพูด
เช้าวันถัดม
