าหลินจือไปก็ถือเพลงประกอบ ‘ขอยืมเวลาอีกห้าร้อยปีจากฟ้า’ ที่ทำเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนไปหาจางซีหยาง
ทั้งคู่ขลุกอยู่ในห้องอัดครึ่งค่อนวัน จนกระทั่งถึงตอนเที่ยง การอัดเสียงจึงเสร็จสมบูรณ์
ตลอดกระบวนการรวดเร็วประสิทธิภาพสูงยิ่ง
เพราะจางซีหยางได้รับเพลงมาตั้งแต่เมื่อคืน จึงซึมซับมันได้อย่างหมดจด
ยิ่งกว่านั้นระหว่างหลินจือไปกับจางซีหยางก็ทำงานเข้าขากันดีอยู่แล้ว
หลินจือไปถือผลงานที่อัดเสร็จเรียบร้อย ตรงไปยังห้องทำงานของพี่สาวทันที
“มาแล้วเหรอ”
วันนี้หลินซีนานๆ ทีจะได้ใส่แว่นที่มีค่าสายตาน้อยๆ สักครั้ง
เธอกำลังก้มหน้าจัดการงาน หลังจากรู้ว่าน้องชายเข้ามาในห้องก็เอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา
“มีไอเดียเกี่ยวกับเพลงอิมเพรสชั่นที่แต่งเกี่ยวกับจิ๋นซีฮ่องเต้หรือยัง?”
“มีแล้วครับ”
หลินจือไปตอบ
“อืม ถ้าไม่มีไอเดียก็ไม่แปลกหรอกนะ เพลงของราชามันแต่งไม่ง่ายอยู่แล้ว ยิ่งเป็นจิ๋นซีฮ่องเต้ ยิ่งต้องค่อยๆ…”
เดี๋ยวก่อนนะ!
เสียงของหลินซีหยุดชะงัก วางงานในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองหลินจือไปด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
หลินจือไปยิ้มพลางกล่าวว่า
“พูดให้ถูกคืออัดเพลงเสร็จหมดแล้ว ผมส่งไฟล์เพลงไปที่อีเมลพี่แล้วนะ พี่ลองฟังดูก่อน”
“หือ?”
หลินซีเบิกตาโพลง อยู่ดีๆ สมองก็เหมือนอึ้งไปชั่วขณะ ทำไมน้องชายถึงได้ไวขนาดนี้ละ?
“แรงบันดาลใจมันล้นทะลักนะ”
หลินจือไปรู้ว่าพี่สาวกำลังประหลาดใจเรื่องอะไร เขาเลยชี้ไปที่สมองของตัวเอง
บางทีนักแต
