่งเพลงเวลาไฟติดจริงๆ ก็สามารถร่ายเพลงดีๆ ได้รวดเดียวจบ นี่เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลและเป็นไปตามตรรกะ
“แต่…”
พี่สาวอยากพูดอะไรต่อ แต่จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เธอมองดูชื่อคนโทรเข้าแล้วบอกหลินจือไปว่า
“จางเผยเหิง”
จากนั้นก็รับสายอย่างไม่รีบร้อน
“ผู้กำกับจาง”
“คืออย่างนี้ครับ ในใบสั่งงานของกองถ่าย ‘ถามฟ้า’ ของเราที่ระบุไว้ว่าอยากให้ไปตี้แต่งเพลงอิมเพรสชันเกี่ยวกับจิ๋นซีฮ่องเต้นะครับ
เมื่อคืนผมนอนไม่หลับเลยคิดทั้งคืน รู้สึกว่ามันเป็นข้อเรียกร้องที่ยากเกินไปหน่อย
เราเลยจะเปลี่ยนเงื่อนไขแทน ให้ไปตี้แต่งเป็นเพลงโปรโมตก็พอครับ ราคายังเป็นราคาเดิม รบกวนคุณช่วยแจ้งอาจารย์ไปตี้ให้ทีนะครับ”
ปลายสาย จางเผยเหิงกล่าวแบบนั้น
หลินซีมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
“แต่เพลงอิมเพรสชั่นเกี่ยวกับจิ๋นซีฮ่องเต้ ไปตี้ของเราแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้วนะคะ…”
หลินซีพูดจบประโยค ปลายสายก็เงียบลงทันที
ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงของจางเผยเหิงก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย
“พวก…พวกคุณ…พวกคุณเสินฮว่าทำงานกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ?”
“นี่ไม่ใช่ความเร็วของเสินฮว่าหรอกค่ะ”
หลินซีเหลือบมองหลินจือไปที่กำลังจ้องมองตนด้วยรอยยิ้มตาหยี มุมปากเผยรอยยิ้มจางๆ
“นี่เป็นความเร็วของไปตี้ต่างหาก”
“ถ้าอย่างนั้นส่งมาให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ?”
จางเผยเหิงรู้สึกว่ามันชักจะไปกันใหญ่แล้ว
เพลงประเภทที่ทำให้เหล่านักดนตรีทั้งฉินโจวปวดหัวไม่กล้าแตะ ไ
