บทที่ 442 การค้าที่สุจริต
“แล้วทำไมตรงนี้ถึงมีจุดกลม ๆ ด้วยขอรับ?” เสี่ยวฝูจื่อพลิกดูแท่งไม้ก็พบว่าส่วนใหญ่ล้วนมีจุดกลม ๆ กำกับไว้
เย่อวี๋หรานหยิบแท่งที่มีจุดกลม ๆ ขึ้นมา แล้วพูดว่า “จุดกลมพวกนี้หมายถึง ‘สิบ’ หนึ่งจุดกลมเท่ากับสิบ สองจุดกลมเท่ากับยี่สิบ บวกกับเส้นขวางข้างล่างก็เท่ากับ สิบเอ็ด ยี่สิบเอ็ด สามสิบเอ็ด…”
“ยากจังเลย” ไม่ทันไรเสี่ยวฝูจื่อก็รู้สึกงงงวยเสียแล้ว “ท่านย่า อันนี้ยากเกินไป ถ้าแค่เล่นสนุกแล้วจะยากเพียงนี้ ข้าไม่เล่นดีกว่า”
เห็นท่าทางจนด้วยเกล้าของเด็กน้อยตรงหน้า เย่อวี๋หรานก็หลุดหัวเราะออกมา “สบายใจได้ เจ้าไม่รู้จักเลขพวกนี้ก็เล่นได้เหมือนกัน เห็นลูกเต๋านี้หรือไม่ บนนั้นเขียนหมายเลขเอาไว้ ไม่ใช่จุดกลม พอพวกเราเรียงเสร็จแล้วก็ทอยลูกเต๋า”
ครั้นโยนได้เลข 2 นางก็หยิบค้อนจิ๋วขึ้นมาสุ่มเคาะแท่งไม้ที่มีตัวเลขลงท้ายด้วยเลข 2 อย่างเบามือ
“ทอยลูกเต๋าเสร็จก็ถึงเวลาเคาะแท่งไม้ ตรงนี้ต่างหากที่ยาก เจ้าต้องเคาะเบา ๆ ช้า ๆ อย่าให้ตึกไม้หลังนี้ถล่มลงมาระหว่างที่เคาะ” นางพูดพลางเคาะช้า ๆ
เสี่ยวฝูจื่อยังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเจ้าของเล่นนี่มันสนุกตรงไหน
เย่อวี๋หรานบอกให้เขาไม่ต้องรีบร้อน เรื่องสนุกยังรออยู่ตอนท้าย
เมื่อเคาะแท่งไม้ออกมาได้ครึ่งแท่ง เย่อวี๋หรานก็ใช้นิ้วมือหยิบแท่งไม้ลงมาจากตึกสูง “ท้าดา! เห็นไหม ดึงแท่งไม้ออกมาได้แล้ว เอาล่ะ ถึงรอบเจ้าทอยลูกเต๋าแล้ว”
เสี่ยวฝูจื่อทอยได
