้เลข 6 เขาทำตามเย่อวี๋หราน หาแท่งไม้ที่มีหมายเลขลงท้ายด้วยเลขหน้าตาเหมือนกันแล้วเริ่มเคาะ
แต่เขาไม่ได้ระวังแรงที่ใช้ พอเคาะหนึ่งที ตัวตึกก็พลันเอียงกระเท่เร่
“อ๊ะ ระวัง อย่าให้ถล่มเชียว ถ้าถล่ม เจ้าก็แพ้แล้ว…” เย่อวี๋หรานร้องเตือน
เสี่ยวฝูจื่อพลันตกใจ ชักมือกลับมาทันที
“เบามือหน่อย จะต้องเคาะเบา ๆ ทำช้า ๆ ต้องใจเย็น” เย่อวี๋หรานบอกให้เขาลองทำอีกครั้ง
คราวนี้เสี่ยวฝูจื่อคล้ายจะตระหนักได้ถึงความยากแล้ว เขาเริ่มเคาะอีกครั้งอย่างเบามือ
เบาเกินไปก็จะไม่ขยับ แรงเกินไปก็ไม่ได้ เพราะออกแรงมากไปตึกก็จะเริ่มเอนเอียง
เมื่อเขาเคาะแท่งไม้ออกมาได้ครึ่งแท่งแล้ว เย่อวี๋หรานก็พูดว่า “เอาล่ะ ดึงได้แล้ว…เห็นหรือยัง เคาะได้ความยาวเท่านี้ก็ค่อย ๆ ดึงออกมาได้แล้ว ขั้นตอนนี้จะต้องระวังให้ดี ดึงอย่างเบามือ ให้แท่งไม้ขนานกับพื้น อย่าให้เบี้ยว…”
เสี่ยวฝูจื่อดึงปลายด้านหนึ่งของแท่งไม้ หัวใจเต้นตึกตัก
เขาตระหนักถึงความยากของการเล่นเจ้านี่แล้ว ตอนทอยลูกเต๋าไม่นับเป็นอย่างไร การเคาะเป็นเพียงด่านแรกเท่านั้น ทั้งยังต้องดึงออกมาอย่างระมัดระวัง นี่ต่างหากจึงเป็นขั้นตอนที่ยากอย่างแท้จริง
“ฮ่า! ข้าดึงออกมาได้แล้ว ข้าดึงออกมาได้แล้ว” พอเขาดึงแท่งไม้ออกมาได้สำเร็จก็กระโดดโลดเต้นอย่างดีอกดีใจ
เย่อวี๋หรานหัวเราะ “เป็นอย่างไรบ้าง สนุกใช่ไหม? เอาล่ะ ตอนนี้ถึงตาข้าแล้ว”
“อื้ม! สนุกขอรับ!” เสี่ยวฝูจื่อมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ใช่แ
