ล้ว เจ้าของเล่นนี่สนุกกว่าตุ๊กตาแม่ทัพเสียอีก เร้าใจยิ่ง!
ทำให้หัวใจเขาเต้นระทึก ถึงตอนนี้ยังเต้นแรงอยู่เลย
เมื่อพี่เป้ากลับมาจากข้างนอก ก็ต้องประหลาดใจที่ได้เห็นลูกชายบุญธรรมคนเล็กสุดของเขากำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดีปรีดา
“มีเรื่องอันใดกัน? พวกท่านทำอะไรกันอยู่ เสี่ยวฝูจื่อถึงได้อารมณ์ดีปานนี้?” พี่เป้าหาได้ประหลาดใจต่อการมาเยือนของเย่อวี๋หราน เพราะก่อนที่เขาจะกลับมา ก็มีคนไปแจ้งข่าวต่อเขาแล้วว่ามีคนมาเยือนที่เรือน
บางครั้งเย่อวี๋หรานก็จะมาเยี่ยมเสี่ยวฝูจื่อ ไม่ใช่เรื่องแปลกหายากแต่อย่างใด
“พ่อบุญธรรม” เสี่ยวฝูจื่อขานเรียกอย่างร่าเริง “ท่านรีบมาเร็วเข้า ท่านย่าเอาตึกถล่มมาให้ข้า สนุกยิ่งนัก”
เขาเรียกพี่เป้ามาแล้วอธิบายวิธีเล่นแก่อีกฝ่าย
เสี่ยวฝูจื่อรู้สึกว่าเจ้าสิ่งนี้สนุกจริง ๆ จึงอยากแบ่งปันกับบิดาบุญธรรม
พี่เป้าลองเล่นดูแล้วก็พบว่าของเล่นชิ้นนี้ดูเหมือนจะสนุกจริง ๆ ด้วย เขาหัวเราะร่า “ฮ่า ๆๆๆ…เจ้านี่น่าสนใจไม่เบาเลยนี่นา จูต้าเหนียง ต้องเป็นของที่ท่านเอามาอีกแน่แล้ว ถ้าท่านมาแบบนี้หลาย ๆ ครั้ง เสี่ยวฝูจื่อของข้าคงตามท่านกลับไปด้วย ไม่ต้องการข้าอีกแล้วเป็นแน่”
“เขาอยากได้ของเล่นของข้าต่างหาก? แท้จริงแล้วในใจคิดถึงแต่ท่าน ดูเอาเถอะ พอได้ของดีมาแล้ว มีครั้งไหนที่เขาไม่แบ่งปันกับท่านบ้าง?” เย่อวี๋หรานยิ้มพลางตอบโต้กลับไป
“เรื่องนี้ก็จริง ฮ่า ๆๆๆ…”
พี่เป้ากลับมาแล้ว เย่อวี๋หรานก
