บทที่ 441 เยี่ยมเยือนพี่เป้า
เย่อวี๋หรานกล้าพูดเช่นนี้ นอกจากจะเป็นเพราะเก็บเมล็ดไว้เพาะพันธุ์จำนวนมากแล้ว อีกเหตุผลก็คือ พริกไม่สามารถนำมากินต่างข้าว มื้อหนึ่งเพียงใช้ปรุงรสอาหารไม่กี่อย่าง ถ้าปลูกได้ปริมาณมากย่อมนำมารับประทานได้โดยไม่มีปัญหา
นอกจากนี้ เย่อวี๋หรานเองก็อยากกินด้วยเช่นกัน แทบอยากนำมารับประทานตั้งแต่ต้นปีถึงท้ายปีเสียด้วยซ้ำ
เรื่องพริกดำเนินการไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว นางค่อยสงบใจได้บ้าง เมื่อจูซานกลับมาเอาเสบียง นางจึงตามเขากลับเข้าตำบลไปด้วย
“เจ้ากลับไปที่สำนักศึกษาก่อนเถอะ ข้าจะไปเยี่ยมพี่เป้าสักหน่อย” เมื่อมาถึงตำบล เย่อวี๋หรานก็ให้จูซานล่วงหน้าไปก่อน ส่วนตนเองแยกไปอีกทาง
จูซานทราบว่าเย่อวี๋หรานรู้ที่อยู่ของพี่เป้าจึงผงกศีรษะ “ขอรับ ข้าจะล่วงหน้าเอาของไปเก็บที่สำนักศึกษาก่อน แล้วค่อยออกมารับท่านแม่”
“ไม่ต้องหรอก ข้าจำทางได้ เดี๋ยวกลับมาเอง” นานทีจึงจะได้เข้าตำบลมาสักครั้ง เย่อวี๋หรานจึงอยากไปเดินเล่นที่สำนักศึกษาสักรอบ
จูซานเห็นเย่อวี๋หรานยืนกรานเช่นนั้นจึงปล่อยเลยตามเลย
เย่อวี๋หรานหิ้วตะกร้าตรงไปยังเรือนพี่เป้า
ในฐานะหัวหน้ากลุ่มอันธพาล ทั้งยังเป็นผู้มีอิทธิพลแห่งท้องถนน เรือนของพี่เป้ากลับไม่ได้โอ่อ่าหรูหราอย่างที่ใคร ๆ คิด แต่เป็นเพียงเรือนหลังเล็กที่แสนธรรมดาหลังหนึ่ง
บริเวณหน้าเรือนมีไว้รับรองแขกเหรื่อ ท้ายเรือนบุกเบิกที่ดินผืนน้อยเอาไว้ปลูกผักสำหรับรับประทานในชี
