วิตประจำวัน
แปลงผักนี้ย่อมไม่ใช่ความคิดของพี่เป้า แต่เพราะเขารับบุตรบุญธรรมหลายคน ตนเองก็ยุ่งจนไม่อาจปลีกเวลามาได้ จึงเชิญแม่เฒ่าจากเรือนข้างเคียงมาช่วยดูแล แม่เฒ่าผู้นี้เป็นคนขยัน รับปากคำเดียวก็ช่วยจัดการให้แล้ว
นอกจากจะทำอาหารให้พวกพี่เป้ากิน บางครั้งแม่เฒ่าก็จะเก็บผักจากในแปลงกลับไปทำอาหารให้คนที่บ้านกินด้วยเช่นกัน
ตอนที่เย่อวี๋หรานมาเคาะประตู แม่เฒ่ากำลังดูแลความเรียบร้อยภายในเรือน ขณะที่เสี่ยวฝูจื่อกำลังเล่นม้าไม้อยู่ในลานเรือน
ม้าไม้นี้ เย่อวี๋หรานสั่งทำกับช่างไม้ไฉแล้วส่งมาให้ทางนี้โดยเฉพาะ
“ท่านย่า?!” เสี่ยวฝูจื่อเห็นว่าเป็นนางก็รุดออกมาต้อนรับอย่างดีอกดีใจ “ฮ่า ๆๆ…ท่านย่า ท่านมาได้อย่างไรขอรับ? ข้าดีใจจริง ๆ ท่านไม่ได้มาหาข้านานแล้ว”
เย่อวี๋หรานมองปราดเดียวก็เห็นว่าบนพื้นยังมีของเล่นที่ทำจากไม้ อย่างเช่นกระบี่ไม้ และตุ๊กตารูปสัตว์ที่ทำจากไม้ ซึ่งนางไหว้วานให้จูซานนำมาส่งให้ วางกันอยู่กลาดเกลื่อน
สีสันและลวดลายบนนั้นเป็นอนุสรณ์จากการฝึกฝีมือของจูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ย
นางไม่ได้คาดหวังว่าเด็กสาวทั้งสามคนจะได้เรียนรู้ทักษะการวาดที่เลิศล้ำอันใด แต่อย่างน้อยได้สัมผัสทำความเข้าใจ ใช้สมองไปกับเรื่องเหล่านี้ เมื่อไปสัมผัสเรื่องประเภทเดียวกันก็จะเรียนรู้ได้ไวขึ้น
“ข้าไม่ได้มาแต่ก็ส่งของมาฝากเจ้าไม่น้อย เป็นอย่างไร ข้าฝากอาสามเอาของเล่นมาให้เจ้าเยอะแยะแบบนี้ ชอบหรือไม่?
