”
เทียบกับตุ๊กตาไม้ที่ไม่อาจเคลื่อนไหวได้ซึ่งวางขายอยู่ในท้องตลาด ของเล่นที่เย่อวี๋หรานให้ช่างไม้ไฉทำเหล่านี้ ไม่เพียงลงสีเท่านั้น แต่ส่วนแขนขายังสามารถบิดได้ นับว่าถูกอกถูกใจเด็กเล็กยิ่งนัก
เสี่ยวฝูจื่อจะไม่ชอบได้อย่างไร เขาโปรดปรานยิ่งแล้ว “ชอบ ชอบมากขอรับ ท่านย่า ท่านดู ข้าชอบแม่ทัพใหญ่ตัวนี้มาก…”
เขากล่าวพลางล้วงเอาตุ๊กตาแม่ทัพที่สะพายฝักดาบไว้บนหลังออกมาจากในอกเสื้อ
ตุ๊กตาแม่ทัพสวมเกราะดำ ส่วนมือทำเป็นวงแหวน เมื่อดึงกระบี่ออกมาจากฝักบนหลังแล้วสามารถนำมาเสียบไว้ในมือได้อย่างพอดิบพอดี
เสี่ยวฝูจื่อสาธิตให้ดูรอบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าถูกใจอย่างยิ่ง
นอกจากนี้ เมื่อพินิจจากระดับความสึกหรอของตุ๊กตาแม่ทัพก็รู้ได้ว่านั่นเป็นหนึ่งในของเล่นที่เขามักจะหยิบออกมาเล่นมากที่สุด
เย่อวี๋หรานยิ้มพลางลูบศีรษะของเขา “ชอบก็ดีแล้ว คราวหน้าถ้ามีของดีอีก ข้าจะให้อาสามของเจ้าส่งมาให้”
“ขอบคุณท่านย่า ข้าชอบท่านย่าที่สุดแล้ว!” เสี่ยวฝูจื่อเผยรอยยิ้มสดใส
“พ่อบุญธรรมของเจ้าเล่า อยู่เรือนไหม?”
“ออกไปข้างนอกขอรับ อีกสักพักก็คงกลับมา ท่านย่า ท่านนั่งรอก่อน ข้าจะไปยกน้ำชามาให้”
ความจริงไม่จำเป็นต้องให้เสี่ยวฝูจื่อไปทำเอง แม่เฒ่าก็ยกน้ำชาออกมาแล้ว
แม่เฒ่ายิ้มพลางพูดว่า “จูต้าเหนียง ว่าง ๆ เจ้าต้องมาบ่อย ๆ แล้ว เจ้าเด็กนี่ทำให้คนปวดหัวจริง ๆ มีแต่ตอนที่เจ้ามาค่อยพูดง่ายรู้ความเป็นพิเศษ หลายวันก่อนได้รับของที่เจ้าฝาก
