คนเอามาให้ก็โอ้อวดอยู่ทุกวัน ทำเอาเด็กแถวนี้อิจฉาจะแย่แล้ว”
นางยังหัวเราะพลางพูดว่าเด็กพวกนี้ยังเคยทะเลาะกันเพื่อแย่งของเล่นในมือเสี่ยวฝูจื่ออีกด้วย
เห็นได้ชัดว่าของเล่นที่เย่อวี๋หรานให้คนส่งมาให้นั้นชวนให้คนชมชอบปานไหน
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ถึงอย่างไรตำบลอันจิ่วแห่งนี้ก็ค่อนข้างห่างไกลความเจริญ ต่อให้ในเมืองหลวงมีของเล่นแปลกใหม่ก็ไม่มีทางมาไกลถึงที่นี่ มีแต่เย่อวี๋หรานที่ย้อนยุคมาจึงยอมทุ่มเทความคิดและให้ช่างไม้ไฉช่วยทำให้เพื่อเอาใจเด็กเล็กในครอบครัว
ทว่างานไม้นั้นเดิมทีก็เป็นงานที่ต้องใช้เวลา อย่าเห็นว่าของเล่นเหล่านี้มีขนาดเล็ก แต่ความจริงแล้วสิ้นเปลืองเวลาไม่น้อย
ผู้อื่นสั่งงานกับช่างไม้ไฉต้องรอตามลำดับซึ่งนานพอสมควร ทว่าแต่ละครั้งที่เย่อวี๋หรานไปมักจะมาพร้อมกับความคิดใหม่ ๆ จึงมักได้รับของเล่นเหล่านี้ก่อนใคร
เมื่อนางได้รับของแล้ว นอกจากเก็บไว้ให้เด็ก ๆ ในครอบครัว ก็มักส่งไปให้เพื่อนบ้านและญาติสนิทมิตรสหาย
เสี่ยวฝูจื่อก็คือหนึ่งในนั้น
เขาได้ครอบครองของเล่นที่ไม่มีใครมี นอกจากจะทำให้ผองเพื่อนอิจฉาแล้ว ยังกลายเป็นมูลเหตุของการทะเลาะกันอีกด้วย
“ทะเลาะกันไม่ดี เสี่ยวฝูจื่อ คราวหน้าเจ้าอย่าทะเลาะกับพวกเขา” เย่อวี๋หรานพูดขึ้นทันที “ถ้าเจ้าชอบมาก ทำใจยกให้พวกเขาเล่นไม่ได้ ก็อย่าเอาออกมาให้ใครเห็น ถ้าคิดว่าของสิ่งนั้นสามารถนำไปแบ่งปันกับคนอื่นได้ เจ้าค่อยเอาออกมา จากนั้นก็ตกลงกับคนอื่น
