่ง
เหมือนเด็กคนหนึ่งที่เปี่ยมด้วยความโศกเศร้า
เงียบงัน หลับใหลบนพื้นดิน”
เนื้อรร้องท่อนนี้ดูเหมือนไม่ได้ชี้ชัดถึงอะไรโดยตรง หากแต่ราวกับสื่อความหมายบางอย่าง
การแสดงที่ไร้บทสรุป รวมความไร้สาระและความบ้าคลั่ง?
เหมือนกำลังพูดถึงการแข่งขัน แต่ก็ดูเหมือนไม่ใช่แค่การแข่งขัน
สีหน้าผู้ชมเต็มไปด้วยความแปลกใจและตื่นเต้น นี่เป็นเพลงใหม่ของไปตี้หรือ?
แนวเพลงเหมือนจะต่างจากผลงานก่อนหน้านี้ของไปตี้ทั้งหมด
ไม่มีการขับรร้องเบาๆ ที่เป็นซิกเนเจอร์
เพลงทั้งเพลงเผยอารมณ์ที่เข้มข้นตั้งแต่ประโยคแรก ให้บรรยากาศที่เร้าใจสุดๆ!
ขณะเดียวกันทางหน้าจอโทรทัศน์ เหล่าชาวเน็ตและคนในวงการต่างก็พากันตกตะลึง
แนวเพลงนี้ดูเหมือนจะมีกลิ่นอายของเพลงร็อกอยู่ด้วย? ร็อก!?
ไปตี้ก็ทำแนวนี้เป็นด้วยเหรอ?
ขณะที่ทุกคนกำลังเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสงสัย เสียงของจางซีหยางก็พุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง
เป็นความพุ่งสูงแม้จะฉับพลันแต่กลับพอเหมาะพอดี
เป็นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์คำราม แต่ก็ยังควบคุมพลังได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“ตอนนี้ฉัน! รู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว! เหนื่อยจนเหมือน… ดอกไม้ป่าที่ถูกลมพัดหัก!”
การเปลี่ยนผ่านจากท่อนหลักไปท่อนฮุกนั้นเหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง
เมื่อจางซีหยางจู่ๆ ก็รร้องว่า ‘ตอนนี้ฉัน!’ ขึ้นมา
ทำให้ผู้ชมรู้สึกราวกับอยู่กลางแดดเปรี้ยงในหน้าร้อน แล้วจู่ๆ ก็ถูกน้ำเย็นจัดรดหัวจนสะดุ้ง หนาววาบไปทั้งตัว ขนลุกซู่จากแขนลามไปทั่วร่าง
