ะสั้นก็คงไม่มีโอกาสได้เป็นราชาเพลงแล้ว”
“ราชาเพลงเหรอ…”
จางซีหยางกล่าวพลางมองเหม่อ
“ไม่ช้าก็เร็วผมต้องได้มาแน่นอน”
หลินจือไปพยักหน้า
“งั้นพรุ่งนี้ผมจะส่งเพลงใหม่ให้คุณ คุณเลือกเองได้เลย
ถ้าฟังแล้วไม่ชอบก็ไม่ต้องฝืนนะครับ”
“คุณไม่ต้องกดดันหรอกครับ”
จางซีหยางปลอบหลินจือไปว่า
“ถึงที่สุดแล้วมันก็เป็นแค่การประกวดเท่านั้น”
จู่ๆ หลินจือไปก็ทำหน้าไม่ถูก
“นี่เราสลับกันรึเปล่า คนที่ต้องแข่งคือคุณไม่ใช่ผม
คนที่ควรกดดันก็คือคุณนะครับ”
“ผมไม่กดดันหรอก”
จางซีหยางคนนี้วางเฉยก็วางเฉยจริง แต่มั่นใจก็มั่นใจจริงๆ เหมือนกัน
อาจเป็นเพราะฝีมือสูงเลยกล้าตัดสินใจ กล้าได้กล้าเสียละมั้ง
แต่ในเมื่อจางซีหยางเชื่อมั่นในตัวเขาขนาดนี้ หลินจือไปก็ไม่อาจจะทำให้เขาผิดหวังได้จริงๆ
คืนนั้นทันทีที่กลับถึงบ้าน เขาเรียกระบบขึ้นมา แล้วสั่งแต่งเพลงหนึ่งเพลงให้เหล่าจางโดยเฉพาะ
“ติ้งต่อง”
ตรงหน้าเขาปรากฏข้อความว่า
‘ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับเพลง ดอกไม้ไฟ’
หลินจือไปเลิกคิ้วขึ้น
‘ดอกไม้ไฟ’ ของหวังเฟิง?
เพลงนี้ดูเหมาะกับการแข่งขัน แถมยังเข้ากับสไตล์ของจางซีหยาง
ตั้งแต่เนื้อร้องยันท่วงทำนองนั้นล้วนแล้วแต่ไร้ที่ติ
แน่ละอย่างไรก็เป็นหนึ่งในผลงานตัวแทนของอาจารย์ผู้คุมครึ่งวงการนี่นา!
ความจริงแล้ว ในชาติก่อนในรายการแข่งขันใหญ่ๆ ที่คล้ายกับ I Am a Singer
เหล่านักร้องอย่างเติ้งจื่อฉีก็เคยเลือกผลงานของหวังเฟิงไปใช้ประกวด และได้ท
